Tag: wachten

Wachten – In 80 woorden

De bewering is dat wat je het meeste doet in het leven is wachten. Of het waar is weet ik niet, maar het lijkt er verdacht veel op. Maandagochtend op Schiphol, rijen mensen die wachten op een taxi om weet ik veel waar naar toe te gaan. Koffers, tassen of rugzakken binnen handbereik kijken de reizigers verveeld naar snelle jongens met hun glimmende bakken van dure merken. Niet veel verderop zoeken andere reizigers het goedkoper op, zij wachten op bussen.

Willem Croese

De wachtkamer

Het meeste wat je doet in het leven is wachten”, zei jaren geleden een oude man tijdens een gesprek dat ik met hem had. Of het feitelijk juist is weet ik niet en ik heb nimmer de behoefte gehad om die stelling te toetsen. Wel moet ik altijd aan die uitspraak denken wanneer ik in een wachtkamer zit bij een dokter, zoals vandaag in het ziekenhuis bij de longarts.

Wanneer ik een afspraak met iemand maak heb ik de gewoonte zo’n vijftien minuten te vroeg te zijn, zodat ik in alle rust de tijd kan nemen om de situatie in te schatten en nooit gehaast moet zijn. Om half negen moest ik bij de longarts zijn, dus volgens mijn stelregel was ik daar om kwart over acht. De assistentes – vijf stuks – dronken koffie of thee en kwebbelden over de verkoop van woningen, zo’n schitterend onderwerp waarvan men denkt verstand te hebben en vooral winst te kunnen behalen. In de wachtkamer was het stil en leeg, ik was de enige patiënt op dat moment en kon dus de conversatie van het personeel uitstekend verstaan en volgen.

Klokslag half negen riep de longarts mijn naam. Ik volgde de dokter naar haar spreekkamer waar zij mij onderzocht op een longontsteking welke ik momenteel onder de leden heb. Verder stelde zij aanvullende vragen, besprak het resultaat van een scan en de rest van de gang van zaken. De grote geruststelling was dat zij mij verzekerde geen nare berichten te hebben over mijn ontstoken long behalve dat ik het moet uitzieken en dat kost nog de nodige weken tijd.

‘s Middags wilde de longarts mij nog een keer zien, maar dan op de afdeling ‘Nucleaire Geneeskunde’ om nader te onderzoeken of er geen vocht meer achter mijn long zat. Om twee uur moest ik daar zijn. Ruim twintig minuten eerder meldde ik mij de balie van de neutronenbommenafdeling. De receptioniste vroeg mij te zitten in de wachtkamer. Ik nam plaats, pakte mijn boek dat ik aan het lezen ben zodat ik rustig de tijd zinvol kon doden.

Links van mij zat een man gekleed in het zwart, hij tuurde naar het schermpje van zijn smartphone. Om de haverklap gaf dat toestel allerlei geluiden waaruit ik kon opmaken dat de man berichten ontving. Hij gaf geen krimp, terwijl het geluid op volle sterkte was. Nee de man las onmiddellijk het ongetwijfeld belangrijke nieuws.

Rechts van mij zat een oerdegelijke dame van middelbare leeftijd, type bloemetjesjurk die vandaag een driekwart broek droeg met een zomers motiefje van zonnetjes. Zij bladerde zichtbaar nerveus in de Libelle, lezen kon je het niet noemen want daarvoor werden de pagina’s te snel omgeslagen. Het was vast een kwestie van koppen lezen en plaatjes kijken.

En dan kwam er ook nog een dame van een jaar of veertig, ook al zomers gekleed. Haar korte broek en poloshirt tekenden zodanig af dat ik dacht met een bouwvakker te maken te hebben die bij even bukken meteen de bilnaad laat zien. Het arme mens had korte pootjes, althans dat bleek toen zij ging zitten en haar voeten niet op de vloer kon zetten met als resultaat een gewiebel van heb ik jou daar.

Ik klapte mijn boek dicht, want ik werd te veel afgeleid door mijn lotgenoten in de wachtkamer. Gelukkig kwam er een verpleegster die mij riep, zij was vergezeld met een collega en de longarts. Na onderzoek bleek gelukkig er geen vocht meer achter mijn long te zitten. De verlossende antwoorden van de dokter op de vragen wat is er allemaal aan de hand gaven mij voldoening en dan is wachten meer dan de moeite waard al is dat het meeste wat je doet in het leven.

Willem Croese

Wachten en maar wachten

Bestelling - Willem CroeseOp een simpele bestelling wachten leer je snel af. De firma bij wie ik iets besteld heb stuurde trots een e-mail waarin staat dat vandaag het beloofde pakketje komt. Sterker je kunt het volgen via internet bij de pakketdienst. Aan het einde van de dag zie je dat het pakje om 18.46 uur weer terug is in het depot. De hele dag voor Jan met zijn korte achternaam op het afleveradres gewacht …