Wachten en maar wachten

Bestelling - Willem CroeseOp een simpele bestelling wachten leer je snel af. De firma bij wie ik iets besteld heb stuurde trots een e-mail waarin staat dat vandaag het beloofde pakketje komt. Sterker je kunt het volgen via internet bij de pakketdienst. Aan het einde van de dag zie je dat het pakje om 18.46 uur weer terug is in het depot. De hele dag voor Jan met zijn korte achternaam op het afleveradres gewacht …

Daar zijn ze dan

Bevalling Nynke - Willem CroeseOp 27 februari is Nynke in Vriezenveen bevallen van acht flinke puppy’s, vijf teefjes en drie reutjes. Hier de bloedlijnen van het nest. De vader van de jonge Mechelaars is Rocky III

Bevalling Nynke - Willem CroeseDe puppy’s weten meteen hun weg te vinden …

Bevalling Nynke - Willem Croeseen als ze het niet vinden dan helpt Nynke wel even …

Bevalling Nynke - Willem CroesePauze …

Bevalling Nynke - Willem Croeseen daar gaat het spul weer …

Bevalling Nynke - Willem CroeseMooie stevige puppy’s, dat belooft nog wat …

Bevalling Nynke - Willem CroeseTerwijl de jongen zogen wordt de volgende geboren. Moeder Nynke bijt de navelstreng door, likt het vlies eraf, en maakt de puppy schoon en warm …

Bevalling Nynke - Willem CroeseAfblijven jullie …

Bevalling Nynke - Willem CroesePuppy met het kopje op het pootje van Nynke …

Bevalling Nynke - Willem CroeseDe warmte ook bij elkaar opzoeken …

Bevalling Nynke - Willem Croeseen daar ligt het spul op en naast elkaar …

Bevalling Nynke - Willem CroeseClose-up …

Bevalling Nynke - Willem Croeseen …

Bevalling Nynke - Willem Croesenog meer …

Bevalling Nynke - Willem CroeseNa vele uren werk heeft Nynke enorme dorst en honger

Hondenbeet

“Je mag Jerry wel een koekje geven”, terwijl oma dit ongetwijfeld goed bedoeld zei gaf zij mij een rol Verkade San Francisco. Een keuze had ik niet meer, want haar ogen waren op mij gericht. Er zat niets anders op dan de viervoeter zo’n melig stuk Zaans deegwaren te geven.

De verpakking scheurde ik stuk, de koekjes rolden over de salontafel. En alsof het zo moest zijn, ze bleven liggen tot aan de rand van het tafelblad. Ik griste de San Francisco’s bij elkaar. Jerry had snel door wat er gebeurde, die hond zat in een mum van tijd hijgend en wel vlak voor mij.

De tong hing als ongebakken biefstuk uit zijn bek. Zijn parelwitte gebit was duidelijk zichtbaar. De hoektanden waren het meest angstaanjagend, ze stonden fier overeind en waren klaar voor de strijd om bij wijze van spreken een rauw stuk vlees aan stukken te scheuren. Het kwijl stroomde in lange draden uit zijn bek, later begreep ik dat het een vorm was van vreetlust die de viervoeter liet zien.

Ik pakte een koekje en voordat ik het wist hapte Jerry niet in het koekje maar wel in mijn hand. “Auw”, riep ik geschrokken. De afdruk van het gebit stond met rode punten in mijn hand. Ik keek hiernaar en dacht: “Verdomme.” Oma vervloekte ik van binnen voor wat mij was aangedaan.

Na dit voorval heb ik als tienjarig knaapje nooit meer zowel de buurvrouw als Jerry aangekeken, ze konden van mij wat. En dat ik later een groot hondenvriend zou worden kon ik destijds niet bevroeden.