Zo dom! – Column

Ik schaam mij diep. Zo diep dat ik het bijna niet durf te delen en toch doe ik het. Zelden zo’n fout gemaakt als gisterenavond laat. De laatste ronde met mijn Mechelse herder Benthe maakte ik rond de klok van half twaalf. Het was koud. De wind sloeg hard tegen mijn hoofd terwijl ik de flatgebouwen in de buurt passeerde. En toch liepen Benthe en ik samen stoer door. Zij deed haar behoeftes en snuffelde overal langs het schelpenpad. Na afloop keerden wij terug naar huis.

Via het stadstuintje bij mijn woning liep ik naar de deur. Ik ging naar binnen nadat ik Benthe losliet van haar riem. Ik deed de deur op slot. De gordijnen trok ik dicht. De thermostaat zette ik op 15 graden. Allemaal net als anders. Boven in de slaapkamer kroop ik rillend van de kou onder het dekbed en viel snel in slaap.

Vanochtend wekte mijn vriendin mij met de mededeling dat zij het ontbijt klaar had staan. Ik trok mijn sloffen en ochtendjas aan en liep naar beneden. Eenmaal in de woonkamer keek ik naar buiten. Op dat moment zag ik iets wat ik niet begreep. “Wat doet die hond buiten”, vroeg ik aan vriendinlief. “Buiten”, vroeg zij verrast.

Benthe liep heen en weer in de tuin. Ik opende de deur. Voordat ik het wist was mijn viervoeter binnen. Meteen ging zij liggen op haar hondenmatrasje met kleed. Ik keek naar Benthe en zag dat zij nat was van de regen. Voordat ik het wist viel zij in slaap. De hele nacht was het arme dier buiten. Niet eerder heb ik zoiets doms gedaan. Je vergeet je hond toch niet? Zeker Benthe niet, want zij is één van mijn favoriete honden die ik tot nu heb gehad.

Na het ontbijt kleedde ik mij om. Waste mijn suffe kop. Poetste mijn gebit. Ik maakte mij klaar voor een wandeling met Benthe. Enthousiast stond zij naast mij. Haar riem maakte ik vast aan de halsband. Wij maakten een flinke ochtendwandeling alsof er niks aan de hand was. Na thuiskomt lag zij uren te snurken in de woonkamer.

Vanavond maakten wij onze laatste wandeling van de dag eerder dan anders. Binnen controleerde ik diverse malen of Benthe echt binnen was. Ja gelukkig wel. Languit nam zij plaats op het vloerkleed. Ik hoop dat zij mij vergeeft dat ik zo dom heb gedaan. “Het spijt mij enorm lieve Benthe.”

Eén reactie

  1. Het moest er weliswaar een keer van komen. Je baas dement maar toch wel lief. Iedereen die hem kende riep: he slome Bente is nog buiten zie je dat niet?

Geef een reactie