De weg kwijt

Een anekdote over ‘af’-stemmen

 

Het is zo gelegen,

de één

komt de ander tegen

Tekst Kicking Bird Robison: RobD, Uw Gastschrijver

GPS – Tom-ton

Nog voor we decent zijn, wordt er aan het hek gescheld. Benevens de bel slaat de hond ook aan. “Bezoek!, roept mijn vrouw. Ik zie op het scherm een manspersoon aan het hek morrelen.

De hond die zich al door het luik heeft gewrongen rent hem tegemoet. Binnen 3 seconden staan ze oog in oog.

“Ook Goedemorgen!..,  Ik kom achter de hond aan sloffen. Ik gun me geen tijd om me even fatsoenlijk aan te kleden. In de duster van mijn vouw is het een grappig gezicht.

De man achter of voor het hek is heel laconiek. Hij verwelkomt me en zegt: “Goedemorgen! Bedoelt hij nou Gooeeeii..je morgen 😉, mijn outfit in ogenschouw genomen? Ik vraag waar hij jeuk heeft waar hij niet aan kan krabben.

Hij vertelt dat ‘hij’ de weg kwijt is. En voor een beetje ondersteuning beland je dan al snel op mijn adres? Ik heb de praktijk al jaren gesloten. Maar de wind waait kennelijk nog steeds in deze richting.

Zijn hoog geblondeerde vrouw zit op de bijrijdersstoel “zich op te maken” voor wat komen gaat. De koning wil zijn ‘koningin’ kennelijk op het juiste adres afleveren. Het begint licht te regenen en ik nodig de man even uit om het gesprek binnen voort te zetten. De koningin blijft in haar rijtuig wachten.

Ik schets een route map, die hij moet volgen. Ik breng er ook een aantal merktekens op aan zodat hij of zij zich kan oriënteren. Kan niet missen.

Hemelsbreed is het nog geen kwartier met de ‘benenwagen’. Om er met de auto te komen moet je er helemaal omheen rijden. Als je de kaart aanhoudt dan ben je er met een half uur.

No problemo, kein Problem, géén punt bij dit karwei, appeltje eitje zegt hij. Ik zeg dat als hij de kerk in het vizier heeft hij zijn GPS in kan schakelen; kan niet missen. Denk ik. Opgetogen en vol goede moed verlaat hij mijn huis.

Een klein uur later staat hij weer voor mijn hek. Deze keer wordt er niet aangebeld. Spoorslags verdwijnt hij weer in de richting waaruit hij kwam aanrijden. Volgens mij is hij nog steeds aan het zoeken.

Als we aan ons middagmaal zitten zie ik ze ineens met hoge snelheid richting het bos gaan. Het is alsof hij een aanloop neemt op een duikplank om zo in een sprong op zijn bestemming te landen.

Ik denk dat toen hij zijn GPS weer aanzette zijn Dom-ton (tomtom) hem linea recta weer op de voorgeprogrammeerde route zette.

Ik kan me ook herinneren dat ik eens een keer de files wilde ontwijken. Toen heb ik mijn GPS anders ingesteld. Namelijk ‘mijd de autowegen’, nou dat heb ik toen geweten. Om thuis te komen ben ik toen de halve provincie doorgeloodst.

Pas toen ik zelf weer aan het stuur ging staan kwam ik op de juiste route. Ik belde mijn vrouw onderweg nog op met de mededeling dat ik iets later voor het avondeten thuis was en vroeg of de ‘Bokma’ al koud stond. Ja, net als het eten.

We hebben het later nog afgedronken. Het was me het ritje wel.

Einde—

Geef een reactie