Realisme geboden

Een anekdote over onze ‘Formatie’

 

Shall we dance M(r) P-arker ?

Tekst Kicking Bird Robison: RobD, Uw Gastschrijver

Mea Culpa

Opeens viel zijn kwartje.

In het leven waarin hij alleen maar de wil van anderen probeert op te tuigen of op te leggen, te adviseren…

Hij vergat om zelf ook nog te leven. Een verwoed cijferaar. Zijn vrouw stond al jaren zo droog als een speculaaspop.

Toen hij in de tram op weg naar huis was, passeerde hij een dansacademie. Voor het raam zag hij een uitvoering van de ‘dans’. Het idee vatte hem aan.

Na het donkerste uur is de opkomst van de zon ‘aanstaande’, zei opoe altijd.

Het gevoel van dit samenzijn ontbrandde in zichzelf.

Met het beeld van deze flamboyante vrouw op zijn netvlies meldde hij zich de week erna aan voor een cursus in de dans. Hij gaf zich over aan de Wals en leerde de Tango te beleven.

Met een verbrede horizon in zichzelf trok hij de stoute schoenen aan en vroeg M(r)s Parker ten dans. “Lets dance!”

ΨΨΨ