Dik pak geld – Anekdote

Na een flinke wandeling hadden mijn maat en ik trek in een kop koffie. Hij een cappuccino en voor mij een zwart bakkie. Wij reden naar het dichtstbijzijnde terras, maar daar was het propvol. Dus op zoek naar een andere locatie. Het werd een zaak waar drie van zulke tenten naast elkaar op een rij staan. De keuze viel op een vetschuur die als enige verse koffie verkoopt. Bij de andere twee had eentje helemaal geen koffie en de volgende wel maar daar stond al vanaf acht uur ‘s morgens het goedje te pruttelen terwijl het intussen half een ‘s middags was.

Nadat ik de bestelling had gedaan rekende ik af met mijn pinpas. De medewerker pakte twee kartonnen bekertjes, plaatste die onderaan het apparaat waaruit de koffie getapt werd. Niet veel later stond een man naast mij met twee yoghurtdrankjes. Ook hij rekende zijn bestelling af. Uit zijn rechter broekzak pakte de knaap een enorm dik pak geld. Voor zover ik het kon zien waren het uitsluitend briefjes van vijftig euro. Dubbelgevouwen was het zeker zo’n drie centimeter dik. De klant legde het geld op de balie.

Het is vele jaren geleden dat ik zoiets eerder heb gezien. Veehandelaren op de Koemarkt in Purmerend deden hetzelfde. Maar die veemarkt is over, dus nooit meer zo’n handeling gezien. De tijd van uitsluitend contant betalen ligt ver achter ons. Mijn oma ging in Amsterdam naar een postagentschap om geld te halen. De beambte kende haar goed. Een bankpasje had zij niet. Zij hoefde niets te laten zien. Er werd een bonnetje ingevuld waarop stond hoeveel geld zij opnam en dat was het dan.

Terug naar de vetschuur. De man met het dikke pak geld kreeg wisselgeld. De muntjes verdwenen in zijn linker broekzak. Het papieren geld werd keurig opgevouwen en hij stopte de briefjes tussen de vijftig euro biljetten. De volgende klant stond naast ons om zijn bestelling af te rekenen. Deze man pakte zijn smartphone en hield die boven de pinautomaat. Na een piepje was de betaling ook voor elkaar.

Verbaasd liep ik met de twee bekertjes koffie naar buiten waar mijn maat en ik het zwarte goud dronken op de rand van een bloembak die als asbak functioneerde. Wij wilden snel weg. En zo geschiedde.

© Willem Croese

Geef een reactie