Maandagblues – Column

Leestijd: 2 minuten

Mijn zwaarste moment van de week is doorgaans maandag. Doodmoe stond ik vanochtend vroeg naast mijn bed. Slecht geslapen. Met mijn ochtendjas en sloffen aan strompelde ik naar beneden. Het was duidelijk de beenspieren waren nog niet los, terwijl die wel wat gewend zijn na het vele wandelen in de polders en bossen. Beneden ontving viervoeter Benthe mij met veel enthousiasme. Op mijn beurt groette ik haar enthousiast.

De rode thermoskan was gevuld met koffie. Ik schonk deze ochtenddrank in een blauwe beker die vriendinlief ook klaar had gezet. Zij was al lang aan het werk wanneer ik met mijn versufte kop de eerste nieuwsberichten op de mini laptop doornam. Het enige onderwerp dat mij werkelijk interesseerde was het woonprotest, want wees toch eerlijk het is krankzinnig hoe het groot kapitaal grof geld verdient aan de verkoop en verhuur van woonruimte. De bekende truc is schaarste creëren oftewel de vraag is groot en het aanbod klein dus omhoog die prijzen en zakkenvullen maar.

Een vriend vroeg gisterenmorgen via een bericht: “Willem, ben je nog op het woonprotest?” Hij kent mij ook als een activist. Maar ondanks mijn sympathie voor de demonstratie was ik afwezig. Moe en nog een andere afspraak. Ik antwoordde hem gisterenavond: “Nee niet geweest. Jij wel?” Hij antwoordde: “Jazeker.” En verder nog een vraag: “Wanneer gingen we dat biertje drinken trouwens?” Nou doe ik niet graag dingen in het verleden, maar veel liever in het heden of in de toekomst. Even geen bier op dit moment.

Na een natte lap over het gezicht en de tanden gepoetst kleedde ik mij aan zodat Benthe en ik de maandagochtendwandeling konden doen. Samen struinden wij door het Noorderbos. Heerlijk! Geen andere mensen te zien. Wel vogels, heel veel zelfs. Alleen die ijzeren vogels van KLM en consorten verstoorden de rust. Af en aan brullen die rotdingen alsof het niks is. Niet mopperen jongen. Doorlopen met jouw hond.

Bij thuiskomst zocht de viervoeter haar speeltje en plofte neer op de deurmat. “Goed idee”, dacht ik. Op naar de slaapkamer. Binnen vijf minuten lag ik op bed te maffen. Niet normaal meer. Eenmaal wakker meteen onder de douche. Wassen die handel. En schone kleren aantrekken. Intussen bezorgde de krantenjongen de dagelijkse portie kranten, twee stuks. Ik bladerde er doorheen. Veel geleuter over nieuwe coronaregels. De bekende methode van Rutte en Co, lekken maar en morgenavond een persconferentie.

Het was tijd om weer op stap te gaan met de viervoeter. Kwam mooi van pas. Ik nam haar mee in de auto. Eerst langs de huisarts voor controle. In de wachtkamer was ik de enige met een mondkapje op. Andere patiënten keken mij vreemd aan. Zij trokken bekken zoiets van: “Wat een mafkees!” Je kon het goed zien bij hen, want geen mondkapjes op. Niet veel later riep de praktijkondersteuner mij met jawel een mondkapje op.

Na het gesprek op zoek naar een geschikte plek om rustig te lopen met de hond. Het werd een kort rondje. Ik had geen puf. Thuis gaf ik Benthe haar dagelijkse portie eten. Zij smikkelde heerlijk hiervan. Ik warmde een prakkie risotto van gisteren op. Mijn maag was ook snel gevuld. En dan nog even bankhangen plus televisie kijken. Niks aan, dus uit dat ding en opstaan.

Nog één keer vandaag e-mails lezen. Nieuwsberichten doornemen. Wegwezen van het digitale gewauwel. Nog een goeie avondronde doen in het donker met Benthe. Morgen maar hopen dat het een stralende en actieve dag wordt. Je moet er toch niet aan denken dat het iedere dag maandag is.

© Willem Croese

Geef een reactie