Dankjewel J.J. Cale – Column

Leestijd: 2 minuten

Zij woonde vlakbij de Vrijheidslaan in Amsterdam. Het was alleen al een feest om daar de tram uit te stappen en vervolgens naar haar woning te lopen.

Haar voornaam weet ik nog wel maar die houd ik graag voor mijzelf. Tot mijn grote schande weet ik echt niet meer wat haar achternaam is. Echt zij was een toffe meid die verliefd op mij raakte. Ik kreeg het er warm van.

Nog mooier was dat zij altijd de elpee ‘5’ van J.J. Cale draaide wanneer ik bij haar thuiskwam. Ik kende de beste man niet. Keer op keer was ik onder de indruk van zijn muziek. Alles was rustig en tegelijkertijd rauw. Toen de vluchtige verhouding over was kocht ik zelf de elpee en draaide het exemplaar grijs.

In 2018 kwam het boek ‘J.J. Cale, Troubadour in de woestijn’ uit van de Vlaamse schrijver Wouter Bulckaert met tekeningen van Edward Hall. Hij schreef eerder het boek ‘Ry Cooder. Meester in de schaduw’ dat ik ooit gerecenseerd heb.

Bulckaert is een liefhebber. Hij duikt diep in het muzikale leven van deze grootheden die zonder sterallures ronddolen in de muziekwereld. Ik hou daar wel van. Niet zo nodig op de voorgrond staan geeft de ruimte om jezelf te blijven en te doen wat je werkelijk kunt.

Ik raapte de nodige euro’s bij elkaar om in de schappen van platenzaken te zoeken naar aanbiedingen van albums in cd uitvoering. De collectie van J.J. Cale was compleet toen ik het boek van Bulckaert begon te lezen.

Ruim drie weken deed ik over de 222 pagina’s tellende informatie. Kon niet anders, want na iedere beschrijving van een album legde ik het boek weg en luisterde goed naar de muziek. Wat een genot.

Na een dikke veertig jaar is ‘5’ nog steeds een fantastisch album en nu voor mij ook de rest van J.J. Cale’s werk met dank aan de kortstondige vlam uit Mokum.

Willem Croese

Geef een reactie