Carl of Carla – Een anekdote

Leestijd: 2 minuten



Een flinke ronde wandelen, klimmen, klauteren en vooral zweten is al jaren een wekelijks uitje in het Geuzenbos. Je waant je als het ware in een Amsterdams paradijsje waar het goed toeven is tussen de koniks en hooglanders. En echt het is altijd anders. Ook deze keer.

Vandaag ging mijn maatje mee. Hij vindt het te gek om van het beestenspul en de omgeving te genieten. Op zoektocht naar een harem koniks die wij nog niet gezien hadden baanden wij een weg over een modderig paadje. Ik liep zoals altijd voorop om te zien waar en wat er gebeurt in het bos.

“Kijk Willem, je mist wat”, riep Carl. Hij wees naar een kuiken van een meerkoet. Het beestje zat midden op het pad geheel alleen. Geen broertjes, zusjes, vader of moeder te bekennen. Ik pakte de jongeling op en gaf het aan hem om een foto te maken.

Tja het is de natuur. Dit kuiken redt het zeer waarschijnlijk niet als hij of zij hier zonder hulp blijft. Het donzige gevogelte nam de vinder mee. Wij reden meteen naar het dierenasiel in Zaandam waar wij door een vrolijk stel vrijwilligers werden ontvangen.

“Wij hebben een jong meerkoetje zonder ouders. Kunt u het arme dier opvangen”, vroeg ik. Een van de dames nam het vogeltje over en vertelde dat zij het beestje naar WOK (Wildopvang Krommenie) brengen. De meerkoet wordt daar grootgebracht en later teruggezet in de natuur.

“Maar hoe heten jullie want de meerkoet krijgt een naam”, vroeg een medewerkster. “Carl is de vinder dus zijn naam”, reageerde ik. “Oké en als het een meisje is wordt het Carla”, besloot een andere medewerkster.

Lachend verlieten wij het dierenasiel met al het vertrouwen dat het goed komt met Carl of Carla.

Willem Croese

Geef een reactie