Stand houden

Een anekdote over persisteren

Wie een tuin aanlegt,

zaait Geluk

 

Tekst Kicking Bird Robison: RobD, Uw Gastschrijver

De morgenstond heeft goud in de mond

 

Mijn klussende buurman woont al weer 11 jaar hier.

Als ik over de schutting kijk, zie ik een grote kolere zooi.

‘Gelukkig’ denk ik. Ik dacht dat het bij mij een bende was.

Ik zeg tegen de buurman: “Weet je wat ik niet begrijp…” “Nou?”, zegt hij…

“Jij woont hier al ruim 10 jaar en het is nog altijd een puinhoop?!”…

“Ja?”, zegt hij. “Dat zal altijd wel zo blijven…” Ik zeg: “”Oh, gelukkig maar, ik heb ook moeite met veranderingen.”

Tijdens het middagmaal zeg ik tegen mijn vrouw: “Weet je wat zo fijn is? Er is zoveel aanbod dat het niet uitmaakt wat je hier doet. Alles wat je doet is goed.”

Die tuin van mij is net een caleidoscoop. Iedere slag onder dit gesternte zorgt hooguit voor een nieuwe impressie op het netvlies. Begrijp je?” Laat ik het anders zeggen: “Het is net als het schilderen van de Eifeltoren.

Ik hoor mijn vrouw diep zuchten. Ik reutel verder. Als je dan na 5 jaar schilderen de top hebt bereikt dan kan je beneden aangekomen weer opnieuw beginnen. De vrouw van mijn buurman zei nog tegen mij: “Dan mot je hier niet kommen wonen?!”

Ik kijk naar mijn vrouw. Ze is tijdens mijn verhaal in slaap gevallen.

Ik doe het bedlampje uit. Ik leg mijn hoofd op het kussen. Steek de neus in de veren…

Morgen ga ik het opnieuw proberen!

Einde—

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *