Steun antiracisme protesten! – Column

Leestijd: 2 minuten

Chicago – South State Street – protest tegen politiegeweld en racisme – 5 juni 2018

De protesten tegen racisme naar aanleiding van de gewelddadige moord door politieagenten op de 46-jarige George Floyd in Minneapolis (USA) zijn zonder meer indrukwekkend. Duizenden en duizenden mensen zijn op de been om het racisme aan de kaak te stellen. Niet in alleen in de Verenigde Staten maar ook elders in de wereld, zoals Nederland. Petje af voor de demonstranten tijdens de coronacrisis. Het moet écht afgelopen zijn met discriminatie en racisme.

Als liefhebber van de blues bezoek ik sinds 2015 iedere zomer de stad Chicago. Ook dit jaar was het de bedoeling om daar in de clubs en tijdens het Chicago Blues Festival mijn favoriete muziek live te horen en te zien. Helaas deze zomer gaat het feest niet door, want de wereld is in de ban van corona. In Amerika heeft het levensgevaarlijke virus intussen meer dan 100.000 doden en bijna twee miljoen besmette mensen opgeleverd. Vreselijk!

Geen probleem om gezondheidsredenen niet naar Chicago af te reizen. Maar corona of niet discriminatie, racisme en politiegeweld gaan in Amerika door. Terug in de tijd nog niet zo lang geleden, om precies te zijn op 5 juni 2018, liep ik op South State Street naar hartje centrum Chicago. Op de stoep protesteerden mensen tegen racisme.

Een Afro-Amerikaanse vrouw gaf mij een folder. Ik vroeg haar of het protest te maken had met de vele schietpartijen in de stad. Uit haar handtas haalde zij een foto waarop haar zoon stond afgebeeld. Hij was doodgeschoten door de politie. Ik keek nog even naar de jongeman op de foto. Zo te zien was het een alleraardigste kerel. Naar de details durfde ik niet te vragen. De rillingen liepen over mijn rug. Ik begreep wel dat de gewelddadige dood van haar zoon het leven zeer zwaar heeft beïnvloed.

Ik pakte haar hand en wist werkelijk niet wat te zeggen. Een zwarte jongen doodgeschoten door een witte politieagent in Amerika is zo goed als zeker gedaan om racistische motieven. De moeder zag het gebroken geweertje op mijn jas. “Wat is dit”, vroeg zij. Ik legde haar uit dat het te maken heeft met antimilitarisme en geweldloosheid. Wij keken elkaar aan. Het was een moment van begrip en medeleven.

Op de achtergrond riepen haar medestrijders op tot verzet. Ik maakte een foto van het gezelschap in actie. Een vrouw hield een bord vast met de tekst: ‘Dit kan jij zijn. Iedere drie uur en 28 minuten wordt er iemand beschoten. Iedere 17 uur en 44 minuten sterft iemand. Zal jij dat zijn?’ Tot op de dag van vandaag is de boodschap van de demonstranten meer dan duidelijk. Sterker, nog beter te begrijpen nu velen de straat op gaan om te protesteren. Racisme overwinnen wij samen!

© Willem Croese