Mooi voorkomen

Een anekdote over een Prinses

 

Het is ongezond,

nooit ziek te zijn

Tekst: RobD, Uw Gastschrijver.

 

 

Lijfsbehoud

 

Ik bel met de dokterspraktijk. Ik heb een waslijst met vragen voor de dokter. Ik denk dat ik de hele ochtend nodig heb, inclusief een lunchafspraak met die nieuwe dokter, receptuur ik. “De nieuwe dokter doet iedereen denken aan Julia Roberts”, dagdroom ik. De doktersassistente lacht besmuikt. Ze plant een dubbele afspraak voor mij. “Maar dan wel bij die nieuwe dokter!”, bezweer ik. Dit vedergewicht maakt het leven lichter in tegenstelling tot het zwaargewicht, zoals Piet Bambergen in zijn film: ‘Help de dokter verzuipt!’

Enkele dagen later zit ik in de wachtkamer van de dokter. Er komt een oud- collega binnenlopen. Ik gebaar hem dat hij naast me moet komen zitten. “Hoe gaat het”, informeer ik. “Goed hoor”, antwoordt hij. “Waarom ga je dan naar de dokter”, consulteer ik. Er verschijnt een andere dorpsgenoot op het toneel. “Moet jij niet naar de tandarts, vriend? Dan zit je hier wel verkeerd!” Er wordt hartelijk om gelachen. “Hoe laat heb jij afgesproken?”, vraagt mijn oud collega. “Om 10.10 uur”, zeg ik. “Ik moet ook om 10.10 uur”, retourneert hij. De oud- collega vraagt mij bij welke arts ik afgesproken heb. “Bij Grisela of Izegrim?”

Op dat moment zwaait de deur van de spreekkamer van mijn huisarts open. De dokter komt op hoge hakken de wachtkamer binnen. Ik word door dokter Roberts uitgenodigd. Ze stelt zich aan me voor: “Julia”. “Nou dat is niet verkeerd,” zegt mijn maat. Mijn oud-collega wil met me meelopen. Zijn mond valt wagenwijd open. Ik geef hem een knipoog en zeg: “Ligt eraan hoe je verzekerd bent”. Lachend verdwijn ik in de behandelkamer, de oud-collega achterlatend.

Ik krijg een stoel aangeboden tegenover de dokter. Met een verlanglijstje voor mijn neus valt mijn oog op allerlei foldermateriaal op het bureau van de dokter. Ik wil graag een check-up, oftewel een APK-tje. Ik vraag haar of ze nog een jonge occasion heeft staan, die weinig heeft gelopen. Ze zegt dat het wel mogelijk is om spare-parts ‘in’ te leveren. Ze overhandigt direct een donorcodicil. Ik dacht dat ‘het onderhouden’ buiten het praten ook preventie werkzaamheden betrof. Wat mij betreft nog even een brug te ver.

Ze controleert mijn bloeddruk. Voor een oude man is die nog prima. “Ik wil graag mijn P.S.A. laten controleren”, zeg ik. “Komt prostaatkanker in de familie voor?”, vraagt ze. “Niet dat ik weet. Bovendien zwijgt mijn vader als het graf. Ik heb hem er nooit over gehoord”, zeg ik. Ik laat het al jaren controleren. Een goede vriend vroeg mij vorig jaar of ik wist wat P.S.A. was. Hij wist het te laat. Sinds vorige zomer kan hij het niet meer na vertellen. Dr. Julia Roberts geeft me een prikformulier mee.

Bij thuiskomst doe ik verslag aan mijn vrouw over het doktersbezoek. “Heb je nog gevraagd over je vergeetachtigheid?”, zegt ze.

“Nee, hoezo?”, zeg ik. “Dat zou je vragen!”, zegt mijn vrouw.

“Vergeten”, denk ik.

 

Einde—