If you can

Leestijd: 2 minuten

Deel IV van het Kerstverhaal

 

Alleen domoren weten op iedere vraag een antwoord

 

Tekst: RobD, Uw Gastschrijver.

Onbeholpen

Ik heb met moeder afgesproken dat ze zal bellen als de monteur bij haar op de stoep staat. Tegen twaalf uur die woensdag is het zover. Ik spoed me naar moeders huis. Als ik de huiskamer binnenkom, ligt de vloer bezaait met de handleidingen van allerhande apparatuur. Een jongeman staat met een telefoon in de hand druk te overleggen met een collega van zijn kantoor. Met de hand die vrij is, swiped hij over zijn IPad. Moeder zit in haar ochtendjas op haar laptop de krant te lezen. Ze heeft m.b.v. Spotify een rustig achtergrondmuziekje opgezet.

Het lukt de monteur niet om in te bellen naar de hulp centrale. “Het modem moet eerst maar even gereset worden”, verkondigt hij. Ik vraag hem of hij bekend is met de consequenties die dat met zich mee brengt. Om mij te overtuigen, tovert hij allerlei artikelen uit zijn IPhone waarin allerhande problemen worden besproken die met het zelfde modem als dat van mijn moeder plaatsvinden. Ik ben er niet door overtuigd. Hij geeft mij een verwijtende blik. Hij is inmiddels anderhalf uur bezig zonder enig resultaat. Nadat hij nog een keer overleg heeft met zijn thuisbasis zet hij het modem rigoureus terug naar de fabrieksinstellingen. Althans, dat denkt hij. Plotsklaps is het doodstil in huis. Het laatste nieuws uit de krant op de laptop van moeder lost in de mist op. De bassist bezig aan zijn rif speelt onhoorbaar verder. Moeder krakeelt dat haar batterijen van haar gehoorapparaat aan vervanging toe zijn. De monteur krijgt het huisorkest met geen mogelijkheid meer aan de gang. Een ogenblik later meldt hij dat het modem onder de druk is bezweken. Het apparaat is stuk, kaduuk, kapot, overleden. Straks gaat hij mij nog condoleren denk ik.

De monteur zegt niets meer voor ons te kunnen doen. Het is moeilijk hazen vangen met onwillige honden, denk ik. Hij begint zijn spullen bij elkaar te zoeken. Ik vraag aan de monteur of hij zich realiseert dat hij deze oude vrouw niet zonder alarm zo kan achterlaten. “Zo is het niet afgesproken”, zeg ik. “Mocht het fout aflopen dan is het laatste woord hier nog niet over gezegd”, verdedig ik. Het klinkt als een door de weeks weersberichtje voor hem. Bla, bla, bla, Wisselend bewolkt met hier en daar een bui. Echt weer zo’n Nederlands ondernemers klimaatje, zie ik hem denken. De handelswijze van deze tegenwerker rammelt als de neten.

Wordt vervolgd