Make this world a better place

Leestijd: < 1 minuut

Deel III van het Kerstverhaal

 

Men opent het hart van anderen wanneer men zijn eigen hart opent

 

Tekst: RobD, Uw Gastschrijver.

Mantelzorg

In de weken die volgen pieker ik me suf over wat ik voor moeder kan betekenen. Ik laat haar woning door de Thuiszorg bekijken en krijg allerhande tips om de woning voor haar passender te maken. Ik voer de benodigde aanpassingen door. Moeder is er erg blij mee. Ook evalueren we de noodoproep ten tijde van haar infarct. Er worden extra sleutelbewaarders gezocht die toegang tot de woning hebben, mocht dit noodzakelijk zijn. Ook schaffen we een persoon alarmering systeem voor moeder aan. Als zij zo’n alarmknop activeert, ontstaat er een directe verbinding met de hulpcentrale. Een centralist reageert en organiseert op de hulpvraag, waarbij hij tevens een sleutelbewaarder zal inzetten om toegang tot de woning te verzekeren. “Precies wat we nodig hebben”, roep ik. Mijn dochter regelt de aanvraag meteen.

Moeders oudste zoon Hendrik werpt zich ineens op als Padre de familias. Hij neemt de zaak verder over, zo mailt hij. O, jee. Ik blijf met een aantal vragen zitten. Moeten er nog voorbereidingen getroffen worden? Moet er een voorschouw plaatsvinden voor de installatie? Allemaal overbodige moeite volgens deze ‘Interim manager’. “De monteur weet alles”, zegt hij stellig. Ik weet dat mijn broer een hannes is en zich ternauwernood in mens en omgeving kan verplaatsen. Hij heeft er zich zijn beroep van gemaakt. Hij vindt mij alleen maar overbezorgd. “Nogmaals volstrekt overbodig”, zegt hij geruststellend. Ondanks dat mijn broer zegt alles onder controle te hebben en toetert dat het niet nodig is om bij de installatie van het persoon-alarmering-systeem aanwezig te zijn, doen het bij mij juist de alarmbellen rinkelen. Ik heb er geen vertrouwen in.

 

Wordt vervolgd