Reach out and touch

Leestijd: 2 minuten

Een spannend kerstverhaal in V delen

 

Deel I van het Kerstverhaal

 

Sommige mensen zullen nooit iets leren omdat ze alles te snel begrijpen

 

Tekst: RobD, Uw Gastschrijver.

Buiten bereik

Grootmoeder, bezig aan haar 89e levensjaar, wordt getroffen door een herseninfarct. Naast een handjevol huismuizen woont ze, sinds de dood van haar kat, helemaal op haar eentje. Ze heeft altijd gezegd dat ze het leven ook na het overlijden van haar man, twee jaar geleden, in zelfstandigheid wil beleven. Mijn moeder is van het taaie beslag. Op het moment van het gebeuren ligt ze onthand en helemaal alleen in haar anders zo roerige echtelijke sponde.

De zon komt net op en prikt door ons badkamerraam. Ik hoor verschillende buurt-hanen in de verte kukelen. Het geluid komt snel dichterbij. Het is tegen achten. Ik ben bezig met mijn ochtend ritueel waarbij ik sta te genieten van een heerlijke douche.

Plotseling wordt er indringend op de badkamerdeur geklopt. Mijn vrouw roept me bij mijn naam. Ik bespeur een vreemde klank in haar stem. De deur zwaait open. “Je moet komen. Dochterlief is aan de telefoon”, meldt mijn vrouw. “Je moeder is onwel geworden!” Ik voel de adrenaline in mijn lijf uitstorten. Mijn dochter beschikt niet over enige sleutel van de voordeur van de in doodsnood verkerende, ooit zo taaie vrouw, Grootmoeder. Vlak voor vader overleed, heeft hij mij nog een setje sleutels meegegeven. Als een soort van gebaar waarbij hij de macht over zijn Veste leek over te dragen. “Voor het geval dat,” vertrouwde hij mij toe. Dat moment is nu dus aangekomen.

Ik kom eraan”, roep ik tegen mijn vrouw. Dochterlief zit al in haar auto en is onderweg naar Grootmoeder. “Ze kan er over 25 minuten zijn”, zegt mijn vrouw. De verbinding wordt verbroken. Mijn vrouw vertelt dat mijn moeder mij nog heeft proberen te bellen maar zij kreeg mijn voicemail. Die aankondiging van mijn voicemail is zo levensecht dat de beller direct zijn verhaal begint af te steken, waarbij je pas na een paar minuten door hebt dat je tegen een mailbox aan zit te praten. Ik heb direct afscheid genomen van dit stukje wonder der techniek.

Ik probeer de dokterspraktijk te bellen. Het antwoordapparaat werkt als een firewall. Dan de apotheek maar. De dienstdoende apothekersassistente, tevens een vriendin van mijn dochter, gaat op zoek naar een doktersassistente. Bij de betreffende doktersassistente vang ik bot omdat ik niet precies kan vertellen wat er aan moeder schort. “Daar heb je toch de dokter voor nodig?”, probeer ik nog. Ik voel de emotionele kramp in mijn bloedvaten opkomen. Ze wilt of kan derhalve geen dokter naar het adres van moeder sturen. Ik zeg tegen de doktersassistente dat ik geen tijd wil verliezen en beëindig het gesprek. Half opgedroogd probeer ik me aan te kleden.

 

Wordt vervolgd