Ik houd van lange wandelingen

Een anekdote over een pannenkoek.

Vooral wanneer ze door mensen gemaakt worden die mij ergeren

De Bacchus van de Nederlandse Publieke Omroep

 

Tekst: RobD, Uw Gastschrijver.

‘Prelude’

Mijn moeder van 86 jaar wil vanavond alleen met ons mee eten als ze het programma ‘de slimste mens’ bij ons mag kijken. “Anders blijft ze liever thuis”, zegt ze. Ik had het beter moeten overwegen. Moeder zit al geruime tijd klaar om de quiz tot zich te nemen. Ik schamper tegen haar: “Jan Klaassen komt zo!” Ik schakel ‘de poppenkast’ in. Weldra begint de leader van het programma te lopen. Camera’s zoemen in op Philip Freriks, de kandidaten en Maarten van Rossum.

Er volgt eerst een publieksvraag aan Maarten, de side kick en vraagbaak van Freriks. Philip tuurt indringend in de camera. Hij vindt zichzelf, volgens mij, de belangrijkste man, als de quizmaster. Moeder geniet met volle teugen. “Wat een heerlijke man is dat”, kraait ze. “Vroeger was hij al zo vertederend als de nieuws hakkelaar van het ‘acht-uur journaal’ en nu dit!”, becommentarieert ze. Ze lust er wel pap van. Ik ga naar de keuken om wat gezelligheid te scoren.

Even later kom ik terug met hete chocolademelk en ontbijtkoek. Ik val direct met mijn neus in de boter die ik vergeten was om op de ontbijtkoek te smeren. Philip Freriks is mij voor. Freriks vraagt aan de vrouwelijke kandidaten hoe vaak ze klaarkomen in een werkweek. “Renaatje?”

Ik flikker zowat van mijn stoel. Renate antwoord: “Negen keer”. “NEEEN, das fout!” “Marietje? Hoe vaak?” dringt Philip aan.  Marietje schampert: “Zes”. “Juist… seks, pardon zes keer, das GOED! Voor 10 seconden.

De camera neemt Maarten van Rossum in close-up. Ik vraag aan moeder of hij de boef in het verhaal van Jan Klaassen is. “Mond dicht!”, roept ze. Ik snap er niets meer van. Vroeger moest ik bij deze poppenmoeder altijd mijn mond open houden om er weer iets eetbaars in te plamuren.

Maarten… Kom jij eigenlijk ook wel eens klaar?” Maarten ontwaakt. “Nou… Iedere dag kom ik wel een paar keer klaar op mijn werk.” Philip: “Maar Maarten, de centrale vraag is: “Met wie?” Maarten geeft middels een kleine eruptie teken van leven en begint wat as te spuwen. De binaire moloch begint te pruttelen. “Dat is gemiddeld, plus minus, ik kan er een procent naast zitten, 100.000 keer in een mensenleven”, balanceert hij. Moeder is verrukt. “Wat knap!”, Echoot ze.

Applaus voor Maarten, als je het leuk vindt! Anders monteren we het er later wel onder. Hier komt de volgende vraag. Kandidaten opgelet”, quizt Philip. Ik doe een noodoproep. “Mag ik weg!” SOS ik. Ik kijk naar mijn vrouw en vraag haar waar de nooduitgang is. “Waarschijnlijk in de meterkast”, oppert ze. “Dat is een goed idee! ‘Ont’-spanning door middel van ‘Kort’-sluiting!”, roep ik bevrijdend. Ik krijg geen toestemming van de dames om het uit te voeren. “Jammer”. Volgende keer gewoon even dat kapotte $%# koffiezaadapparet aanzetten. “#Sorry, excuses ik was het even vergeten?!?” Ik moet voor de gezelligheid met ze mee kijken. Philip Freriks bralt verder…

Let op, kandidaten. Hier komt de volgende vraag. Wat ziet u hier?” Er verschijnen ‘aan’ elkaar 10 verschillende dierenparen in coïtushouding op het scherm. De kandidaten moeten zeggen hoe het ‘mannetje’, die de penetratie voor zijn rekening neemt, heet. Moeder speelt driftig mee. Ik luister in gedachten mee. Dia 1: Hondenpaar, “Bingo”, roept moeder. “Nee, nee Dingo”, corrigeert ze zichzelf. Dat is fout. Een studio kandidaat antwoordt: “De Reu”, “Dat is JUIST”, schalt het door de kamer. Het volgende plaatje: De schapen. Ik hoor ‘ram’ als antwoord. Ik zak weg door de extreme warmte van 28 graden in huis. Moeder heeft een hekel aan kou. Dus gooien we altijd een extra turfje op het vuur. In de verten hoor ik nog net ‘Hengst’ en vul in gedachten ‘hengstenbal aan. Ik dut even in. Ik schrik bij de een na laatste vraag wakker. “Dit is niet voor de poes, of moet ik zeggen wel? Maarten?” Kan die daad 3 geeft het antwoord: “Een kater”. “Dat is juist voor 10 seconden”, Philip krabt zichzelf wat luizen uit de pels.

Ik ben net voor de tiende dia wakker. Ik ‘pik’ de laatste vraag nog net in volledig bewustzijn mee. “De laatste dia voor 60 seconden”, balkt Philip met zichtbaar genoegen. Zoveel exposure krijgt hij anders nooit.

Ik zie twee copulerende ezels op het scherm verschijnen. Ik roep meteen: “PHILIP”. Ik hoor FRERIKS nog roepen: DAT IS JUIST! “. Moeder geeft mij een kat omdat ze het antwoord niet heeft gehoord. “Dat zeg ik toch: Philip gaat door voor een mannetjes ezel! Hij riep zelf, “Dat is JUIST!”, balk ik in harmonie. Ik laat me de warme chocolademelk goed smaken.

Door de consternatie missen we een stukje van de uitzending. Maarten van Rossum wordt geraadpleegd. “Inderdaad, Philip”, zegt Maarten met lijzige stem. “De aandacht die jij opeist voor jezelf beslaat al gauw 50% van de uitzending. Terwijl ik als slimste van het hele span 0,05% van de tijd mag vullen. Kan ook een kwestie van eindredactie zijn”, windjammert hij.

Op een klein detail na heeft moeder een interessante uitzending meegemaakt. Ik heb mijn punt gemaakt en vertrek opgetogen naar mijn bibliotheek.

Het duurde wel een paar dagen voordat ik deze modderkruipers uit mijn gedachten heb kunnen bannen. Als ik weer een beetje geland ben, heb ik gelukkig weer zin om met de hond te gaan wandelen.

Maar wat me toen overkwam lees je een andere keer

Einde—