Tegenwind

Een anekdote over ‘Tegenwind’

‘Een gelukkig mens vraagt nooit: waar heb ik dat aan verdiend?’

 Tekst: RobD, Uw Gastschrijver.

Na veel oefenen gaat Paola ons buurmeisje samen met haar springpaard Epi naar een wedstrijd. Ondanks het vele trainen, blijft Epi een eigenzinnige hengst. Paola mag beginnen. Het sein wordt gegeven. Paola brengt een groet aan de jury. Ze spoort het paard aan. Er gebeurt niets. Het paard gaat niet voor- of achteruit!

De toeschouwers veren op. “O, o, wat jammer,” fluisteren de toeschouwers. Karel, mijn buurman en vader van Paola wordt zo boos en roept: ”Ja, houd er maar mee op! Breng dat paard maar naar de slager!” Karel vindt dat het paard zijn dochter voor schut laat gaan. Dat wordt voorlopig weer paardenbiefstuk eten denk ik.

In deze familie is het altijd een komen en gaan van kommer en kwel. Ik zou een behoorlijk dik boek kunnen schrijven met wat er zich allemaal afspeelt in deze familie. Als je met de buurman of buurvrouw de stad ingaat en je koopt allebei hetzelfde product, bijvoorbeeld een BBQ, koelkast, TV, PC of iets eenvoudigs zoals een rits dan is er altijd iets mis. De aankoop is altijd incompleet, kapot, ingeruild of er ontbreekt een afstandsbediening of zijn er geen aansluitsnoeren meer aanwezig.

We hebben voor de grap onze producten, ongeopend, onderling weleens geruild. Ook nu weer had de buurman of buurvrouw een product met allerlei gebreken. Mijn aankoop, die ik zojuist met de buurman geruild had, voldeed echter prima! Ik denk dan ook dat het bij hun past. Ze leren er al aardig mee leven.

Ik heb vijf voorvallen gekozen, verspreid over een periode van 25 jaar die ik hier wil gaan vertellen. Het ziekenhuis, Het huis in as, Oude liefde, Met de muziek mee en een Safe. Het zijn van die dingen die je niet kunt verzinnen maar meegemaakt moet hebben!

Het ziekenhuis

Het is 1990. Buurvrouw Vivian moet opgenomen worden voor een operatie aan haar buikwand. Na de bevalling van haar 2e dochter is het middenrif gescheurd. De chirurg komt de avond voor de operatie op zaal en vraag aan de buurvrouw: “Welke borst moet er verwijderd worden, Mevrouw?” In het holst van de nacht belt zij haar man Karel. Ze zegt: ”Kom me onmiddellijk halen, die ‘gekke chirurg’ komt niet aan mijn lijf!” Ze zat bij de hoofdingang op Karel wachten. Ze was het vertrouwen in een operatie volledig verloren. Een paar jaar later heeft de operatie in een ander ziekenhuis plaatsgevonden. Zelfs zonder dat er een schaar is achtergebleven! Chapeau! De volgende jaren worden zonder kleerscheuren overleefd.

Het huis in as

Het is kerstavond 1995. Er stopt een brandweerwagen met loeiende sirenes voor ons huis. Ik moet gelijk aan onze buren denken. Enkele spuitgasten haasten zich naar onze buren. Ik ga kijken. Weldra is de buurt uitgelopen. Het lijkt erop dat de mensen een dergelijke brand ook wel ‘gezellig’ vinden in deze donkere dagen. Ik zie de kerstboom van de buren in vlammen opgaan. De woonkeuken staat in lichterlaaie.

Enkele dagen later krijg ik het hele verhaal te horen als wij de buren onderdak verschaffen. Karel zegt: “Wij zaten aan tafel te gourmetten. Paola, hun dochter, zei dat ze vlammetjes onder het rechaud zag uitlopen.” Karel sust herhaalde malen en zei dat de vlammetjes weldra uit zichzelf zouden doven. Ineens stond de hele tafel in brand. De buurvrouw wilde nog blussen met water. Ik zeg tegen ze dat ze door het oog van de naald zijn gekropen.

Ze mogen van geluk spreken dat ze er geen brandwonden aan overgehouden hebben. Je zou zeggen: ”Had maar een verkorte brandweercursus gevolgd.” Water en Vet samen is in dit geval hoogst riskant. Je had beter een grote pan over je rechaud kunnen zetten. “Als hadden komt dan is hebben te laat ” zou mijn oom zaliger zeggen. Brandweerlieden moeten veel weten van brandbare stoffen en blusmiddelen. Volgens mij gaat het verhaal altijd over het ontregelen van de ‘driehoek’ Temperatuur, Brandstof en Zuurstof om het verbrandingsproces te kunnen bestrijden. We praten nog wat na.

De jaren die volgen hebben mijn buurtjes veel te regelen. Het huis van de buren is zo zwaar beschadigd dat er een totale renovatie nodig is. De aannemer stelt de buurtjes gerust. Alles zal prima voor elkaar komen.

Karel werkt bij de krant en werkt op ongeregelde tijden. Zijn vrouw Vivian vraagt aan mij of ik af en toe een oogje in het zeil kan houden, als zij ’s morgens naar haar werk is, ten tijde van de renovatie. “Dat zal ik doen,” zeg ik. Ik vind het ook leuk om te doen. Er lopen allerlei herstelwerkzaamheden door elkaar heen. Ik heb me goed ingelezen in het bestek en het bouwplan van de renovatie.

Als ik ’s morgens ga kijken zie ik dat de metselaar de achterkant en zijkant van de woning in halfsteens verband aan het metselen is. Op een vriendelijke doch dringende wijze maak ik hem duidelijk dat dit niet de bedoeling is. De man, met een onbetwistbare staat van dienst in het metselaarsvak, wijst mijn verzoek af. Hij zegt dat het te veel werk is, om in kruis verband te metselen. Om de muur eerst breed op te zetten en na 50cm hoogte een knip naar binnen te maken, gaat deze 1000 pakker niet doen!

Ik vermoed dat de man bij zichzelf al jaren geleden een bunker voor zijn hoofd heeft gemetseld. Die reeds totaal uitgehard is. Als Vivian die avond thuis komt, staat ze huilend aan de keukentafel. Karel belt de volgende ochtend met de aannemer. Alle muren zijn later die week opnieuw en op de juiste wijze gemetseld. Hulde aan het adres van de aannemer.

Oude liefde

In het jaar 2000 vindt buurman weer tijd om zijn oude liefde, ‘het motorrijden’, weer op te pakken. Hij stuit hierbij op een mooie retro motor. De BSA ziet er werkelijk prachtig uit. De motor heeft heel weinig kilometers op de teller. De motor heeft bijna geen gebruikerssporen. Na een proefritje is Karel helemaal verk(n)ocht.

Door het geringe gebruik van de motor, ondervindt Karel toch problemen met de brandstof toevoer. De Carburateurs stromen over. Hangende vlotternaalden. Dit probleem valt onder de aankoopgarantie en wordt netjes door de dealer verholpen. Nu kan Karel de motor goed uitproberen. De motor met een topsnelheid, volgens het instructieboekje, van 135 km/h gaat niet verder dan 95 km/h. De brandstoftoevoer is in orde. Karel gaat wéér verhaal halen bij de dealer maar krijgt nul op het rekest.

Hij is zo gesteld op dit ijzeren paardje dat hij erop gebrand is dit probleem te tackelen. Mij komt het verhaal met de motor ter oren. Ik zeg:”Die motor van jou heeft weinig gelopen maar de eigenaar des te meer!” Ik zeg:”In mijn familie heb ik een neef die aan de autovakschool in Apeldoorn studeert. Die neef beschikt zelf ook over een BSA een raspaardje! Ik zal mijn neef eens bellen.” Neef Piet gaat de uitdaging aan om het probleem boven water te krijgen. Met een week komt er witte rook uit de schoorsteen. In de hoofd kabelboom zat in een belangrijk kabeltje een breukje. Daardoor ontstond er signaalverlies…ect…etc. Nu rijdt de motor van Karel weer als de brandweer… Volgende keer even de remmetjes goed na laten kijken, suggereer ik.

Met de muziek mee

De kalender geeft het jaar 2005 aan. Het huis is bijna helemaal weer op orde. Vivian doet aan beat ballet en wilt graag een goede muziekinstallatie hebben. Dat is niet tegen dovemansoren gezegd. Karel vraagt aan mij of ik met hem mee wil de stad in om een paar speakers uit te zoeken. We belanden in de geluidsstudio van Magnat. Er is een enorm aanbod. Van duur tot goedkoop. Groot en klein. Na een uur van luisteren komen we allebei steeds uit op dezelfde set speakers. Prachtige zuilen voor weinig denken we. Bovenop de zuil prijkt een kaartje. Op het kaartje staat 275, – euro. Karel zegt: ”Onvoorstelbaar, dit zijn de mooiste speakers en tevens de goedkoopste!”

We halen de verkoper erbij. Wij maken onze keuze kenbaar. Karel herhaalt zijn bevindingen. Waarop de verkoper moet lachen. Deze speaker kost 1675, – euro per stuk! Dat speakertje dat bovenop die zuil staat kost 275, – euro per stuk. Nou voor dat prijsverschil kan ik het niet laten staan. Karel schaft zich 2 van de mooie speakers aan er verlaat opgetogen de winkel. Zijn vrouw gaat de speakers uitproberen en is ook heel tevreden. “Waren ze duur?” vraagt ze. “Het was buitengewoon,” zegt Karel. “Ik kon ze niet laten staan!”

Safe

Het is 2010. Het is hoogzomer. De buurman belt aan. Hij zegt dat ze op het punt van vertrekken staan. Maar door een hysterisch toeval liggen alle sleutels in de kofferbak van de auto. De auto heeft zichzelf afgesloten. De reserve sleutel van de auto ligt binnen in de kluis. “Ik weet wat jij wil,” zeg ik. “Ik zal jouw huissleutel even pakken.” Ik heb sinds de verbouwing van hun huis een reservesleutel gekregen, ‘voor het geval dat’. Dat moment is nu dus aangebroken. Even later staat Karel weer voor de deur. Hij is in huis geweest maar kan nergens meer bij. De sleutel die alle andere sleutels kan bevrijden, zit ook in de kofferbak. Ik zeg tegen Karel: ”Wil je een kanskaart of een thermische lans?” Hij gaat voor de kanskaart. Ik loop even naar de woonkamer en schrijf iets achterop een (k)ansichtkaart. Hij leest de ansichtkaart voor: “Bel de wegenwacht!” Anderhalf uur later na eerst lid geworden te zijn, vertrekken zij richting Brussel.

Zo zijn we aanbeland in 2015. Het paard is verkocht. De buurmeisjes zijn druk met hun opleidingen. Karel overweegt zijn BSA in te ruilen voor een ‘Off the Road’. Waarschijnlijk is er toch iets met de remmetjes. Ik zal het eens vragen…

Einde—