Een warm mens

Leestijd: 5 minuten

Anekdote over een cv-monteur

‘Zuinigheid is

een grote bron

van inkomsten’

 

Tekst: RobD, Uw Gastschrijver

Met de komst van de nieuwe cv ketel is het bewustzijn ten aanzien van huis en haard met een paar graad punten gestegen. Vroeger liep ik nog in korte broek en hemdsmouwen in huis en stookte dat het een lieve lust was.

Als we op een winterse dag even een praatje met de buurvrouw maakten, lieten we de voordeur gewoon wagenwijd openstaan. Warmte en kolendampen in overvloed. Dus open die deur. Ook in de winter. Maar aan dit soort gewoonten is sinds kort een eind gekomen. Dankzij de intelligente cv ketel.

Als het stookseizoen zijn aanvang neemt vatten we de kou voorzichtig aan, als het fris begint te worden doen we eerst een trui aan gevolgd door een sjaal en zo nodig leg ik een dekentje over de knieën voor ik de kachel een graadje ga op stoken.

“Geloof je het zelf?” weerlegt een goede vriend van me als ik het hem vertel. “Het moet niet gekker worden met jou!” “Alle gekheid op een stokje,” zeg ik. Deze tijd ligt gelukkig ver achter me. Dit was de situatie uit mijn jeugd toen er nog maar 1 kolenkachel was om het hele huis te verwarmen. Tegenwoordig braakt de nieuwe cv ketel als een kleine vulkaan zijn warmte in een rap tempo door de buizen van ons huis uit. De buurvrouw werkt tegenwoordig hele dagen buitenshuis. Ofschoon ze een hartverwarmende vrouw is, zal bij haar de kachel  zuinig branden.

Ik lees in de installatie voorschriften dat het een zelf-lerend keteltje is. Ik heb wat oude schoolboeken in de cv ruimte gelegd, mocht het keteltje zich wat gaan vervelen. Het examenwerkstuk van school over ‘Mens en milieu’ heb ik bovenop de stapel gelegd. Misschien valt er nog wat winst te behalen. Je kan niet weten. Met alleen een slimme thermostaat red je het niet, vandaag de dag.

Ik vind het cv keteltje een mooi staaltje van techniek. Het heeft wel een bleek smoeltje. Ze staat in een donker hok. Geen zonnestraaltje dat er bij kan of je moet er  een zonnepaneel op aansluiten. Een prettige bijkomstigheid is wel dat de cv ketel en onze buurvrouw de data over hetzelfde netwerk transporteren. Dit vereist enige uitleg.

Na  de eerdere komst van het WAFI netwerk, dat bij aanschaf van onze Mechelse herdershond was inbegrepen en zeer lastig te kraken valt, beschikken wij nu over een WIFI netwerk dat naast het sleets geraakte sociale netwerk draait. Als je van het sociale netwerk af wilt dan blaf je een keer tegen deze of gene, waarna het vanzelf in duigen valt. Geen providers en/of apparaten om afscheid van te nemen.

Zoals al vermeld gaat naast de data van de cv ketel nu ook de communicatie data tussen ons en de buurvrouw over het netwerk. Af en toe gaat de virtuele voordeur open en wordt er bijgekletst over meterstanden, spaarlampen en wat er zoal meer in de aanbieding is. Zelfs het stemvolume van de buurvrouw laat zich op afstand dempen. Als je wat vermoeid raakt dan verbreek je gewoon de verbinding.

Dat ging vroeger wel anders, als je de buurvrouw het huis uit wilde hebben tijdens een ellenlang bezoek. Dan lukte dat niet. Ik zei dan dat ik naar bed wilde –niet met haar–  en vroeg aan haar of zij het licht wilde uitdoen, als ze geen aanstalten gaf om op te stappen.“Er voor of er na?” zei ze. Dan begon ik maar met het schoonmaken van mijn aquarium. Om nog even mee te helpen het grind te wassen zat er wat haar betreft niet meer in. Toen pas vertrok ze halsoverkop naar haar eigen huisje. Wat hebben vrouwen trouwens wel met vis?

Ondanks dat het een intelligente cv ketel is hebben de apparaten onderhoud nodig. Vanmorgen om zeven uur was het zover. De CV monteur voor het onderhoud staat op de stoep. Ongeschoren en wel, maar dat kan in onze buurt nog wel. We hebben hem eerst met een halve liter koffie bij kennis gebracht. Als onze medemenselijk bemoeienis erop zit begeleid ik hem naar de bovenverdieping. Vroeger zag zo’n monteur eruit als een soort van schoorsteenveger inclusief ladder en touw. Tegenwoordig zijn het IT specialisten met een koffer vol elektronica. Maar dan eentje met het deodorant van een heel goedkoop merk. Gazprom of zo.

Hij begint zijn kunsten aan de ketel te vertonen. Hij stalt zijn instrumentaria als een chirurgijn op de vloer uit. Hier haak ik af en ga mijn vrouw gezelschap houden.

Een tijdje later hoor ik hem luidkeels zingen. Ik zeg tegen mijn vrouw: “Volgens mij zit hij in bad!” “Misschien als een soort eindcontrole,” lacht mijn vrouw. “Zal ik hem een washandje gaan brengen?,” oppert ze. “Als je dat maar uit je hoofd laat. Dan duurt het nog langer. Ik ken jou,” zeg ik.

Als de monteur alles heeft ingesteld, bijgesteld, en doorgebeld, komt hij aan mij de werkbon overleggen. Ik heb nog enkele vragen voor ik die man laat gaan. “De lekkende badkraan doet een constant beroep op het warmwater relais?” Als ik de lekkende kraan niet had afgesloten was dit achteraf gezien een mooi examenvraagstuk geweest. Zou hij het ontdekt hebben, vraag ik mij af. De man leek mij niet van gisteren. “Als je het keramische binnenwerk wil vervangen dan moet je het merk van de kraan maar even faxen!” zegt hij. “Faxen?” Dat is toch uit de tijd dat je poep nog met een lange oe schreef.” koppel ik stoer terug. “Mijnheer heeft een nieuwe CV ketel. Ik hoor het al.” zegt de monteur.

De monteur probeert het type kraan te achterhalen. Ik zeg dat het hele dure kranen waren. “Ze zijn volledig van koper gemaakt,” zeg ik. “Als dat zo is dan moeten ze er allemaal uit!” zegt hij met een brede glimlach. “En dan belanden ze allemaal in jouw kistje met koperen restanten!”zeg ik. De monteur knikt instemmend. Hij zegt dat hij een goed adres kent op marktplaats. “Daar moet u eens zoeken,” zegt hij. “Ik denk dat ik weet waar ik uit kom. Bij jou!” zeg ik.

Opgelucht wil ik afscheid nemen van de monteur. Ik onderteken de bon voor het gepleegde onderhoud. Op de valreep vraag ik of we weer een tijd vooruit kunnen met ons mooie cv keteltje. Zegt hij droog: “Hooguit een jaar.” Lachend stapt hij in zijn bus om naar het volgende adres af te reizen.

Als de man is vertrokken zeg ik tegen mijn vrouw: “Dat was een goede monteur.” “Oh ja, waar baseer je dat op?” zegt ze. “Weet je nog wat die jonge onderhoudsmonteur twee jaar geleden tegen ons zei?” Hij zei toen dat we binnen twee maanden aan een nieuwe ketel toe zouden zijn. Die hebben we toen laten installeren. Die nieuwe ketel gaat nog minstens 20 jaar mee! Tegen die tijd is de aarde al zover opgewarmd dat het warm water zal regenen. Mark my words!” “Dat weet je niet. Je moet eens met die Visionaire President van Amerika gaan praten,” zegt mijn vrouw. “Hoe heet hij nou toch ook al weer? Donald Lomp, Tromp, Tramp, Thumb.

Ach, laat ook maar.” We drinken onze koffie uit en gaan weer over tot de orde van de dag.

Einde—