IJskrabbeltje

Sky en Nynke - Willem Croese

Gastschrijver RobD

We hebben een Mechelaar, een ‘Belgische herdershond’.

Zodra we uit de veren zijn, wil de hond wat water drinken.

Niet uit die drinkbak in huis. Dat water is me toch smerig! Leidingwater, bah!

De hond heeft haar vaste plek aan de vijver. Puur natuur.

‘s Morgens als ik een ‘wak’ in de bevroren vijver sla, gaat deze ‘Belg’ er als snel met de ijsschotsjes vandoor. “Hebben haar voorouders dan toch Italiaans bloed”, vraag ik me af.

Ze ligt op het zojuist veroverde ‘ijsschotsje’ te kluiven.

Het is rond het vriespunt en onze ‘ijscohond’ ligt alweer met een ijsje op haar terras.

Op naar het voorjaar!

Afgelopen weken heb ik samen met de hond in de vrieskou lange wandeltochten gemaakt.

Ik kwam hierbij in contact met de harde kant van de natuur.

Als je dan de ‘bodem’ bereikt hebt na zo een glibberpartij dan word je er bij iedere ademtocht, nog weken aan herinnerd.

Door een vrije val, à la Epke Zonderland, belandde ik genadeloos op mijn rug.

Als gevolg hiervan ben ik tijdelijk uitgeschakeld.

Voorlopig bedank ik voor elke uitzending op welk gebied van sport dan ook.

De hond heeft gelukkig nog een reserve baasje.

De uitgaanstijden zijn iets aangepast. Recht zo die gaat.

Ze schikken zich er beiden prima naar. Vooruit met de geit…eh hond.

Weldra loopt ze achter haar nieuwe bazinnetje aan. Ik krijg een knipoog van de hond als ze naar buiten gaat.

Twee dagen na de valpartij werd ik wat ongerust. Op bed liggen gaat helemaal niet. Ademhalen gaat niet normaal. Ik ben voor een check-up naar de huisarts gegaan.

Diagnose: een paar flink gekneusde ribben. De rugspieren die de klap hadden opgevangen zijn geblesseerd en verkrampen bij iedere beweging. De Fysiotherapeut heeft het zaakje getapet. Het geeft slechts een lichte verbetering bij het lopen. Dit gaat dus wel even duren, vrees ik.

Hoe het zo kwam…

Ik was halverwege mijn wandeltocht toen Sky, de hond linksaf wilde slaan. Ik wilde gewoon rechtdoor. Ik dacht nog als ik Sky volg dan gaan we direct weer naar huis.

Heeft ze het gas soms laten branden toen we weg gingen en schoot dit feit haar te binnen?

Ik loop door maar ben afgeleid door Sky, die links van me aan de lijn (8 meter lang) staat te trekken.

Rustig verder lopend verandert het sneeuwpad in een ijsbaan waar ik geen acht op sla. Dit gedeelte van het bospad wordt kennelijk veelvuldig door het boswachters patrouille autootje bereden; constateer ik achteraf. De ogen die ik normaliter in mijn rug heb en mijn aandacht waren even afleid.

Voor de rest gaat het goed.

Geef een reactie