1 Minuutje (6): Ik weet het even niet

De eerste dag van het jaar 2017 is nog niet voorbij. Ik luister naar Arrow Classic Rock, de muziek herken ik uit duizenden. Hoe kan het ook anders, vooral werk uit de jaren zestig, zeventig en tachtig. Het is een soort feest van herkenning. Niet dat die jaren niet roerig waren, maar in mijn beleving straalde het meer rust uit. Toch is het niet waar, ik herinner uitstekend de beelden op het Journaal over de Vietnamoorlog of president Carter met zijn gemaakte lach, die ouwe pindaboer. Je zwijmelt weg met gedachten naar dood, verderf, plezier en melancholie, allemaal geschiedenis.

Vanochtend na het ontbijt keek ik op mijn laptop naar welk nieuws de wereld ons bracht. Ik schrok van het volgende bericht op Nu.nl: “Bij een aanslag in een nachtclub in Istanbul zijn zeker 39 doden en 69 gewonden gevallen. Minstens één schutter opende in de nacht van zaterdag op zondag het vuur op de aanwezige bezoekers.” Dit welkom in 2017 kwam binnen, keihard zelfs. Een mafkees vermomd in Kerstmankleding schoot zijn geweer leeg op mensen die een avondje lol voor de boeg hadden in een nachtclub. Hoe ontgoocheld kun je zijn na het lezen van zo’n bericht? Vreselijk!

Ik keek om mij heen, ik staarde naar de vragende blikken in de hondenkoppen van mijn Mechelaars Benthe en Nynke. Ze waren toe aan een vuurwerkvrije wandeling in het bos en zij waren niet de enige. Wij reden met de auto naar mijn favoriete bos dat half omgeploegd is door groot materieel omdat Staatsbosbeheer zo nodig een gigantische hoeveelheid bomen in het najaar liet kappen. Toch een plek waar de meiden los kunnen spelen, achter elkaar aan rennen en noem maar op. Ik schoot nog een serietje plaatjes van het spul in actie. Na zo’n twee uur wandelen en rotzooien was mijn kop weer leeg.

En dan nu in de avond, ik durf geen nieuws te kijken zowel niet op internet als op televisie. Even geen wereldleed alsjeblieft. Ik luister naar de rock-’n-rollklanken uit de luidsprekers. Heerlijk. De meiden liggen languit op het vloerkleed. Toch kijk ik naar het programma ‘De Muur’ van Menno Bentveldt die de stad Detroit en het aangrenzende stadje Grosse Pointe Park bezocht waar respectievelijk de zwarte en blanke bevolking wonen. Geweld, racisme, rijkdom en armoede zijn ongeveer de ingrediënten van het leven die zwart en blank uit elkaar drijven en waar muren tussen staan. Het doet pijn.

Ik weet het even niet, mij resten de woorden van John Lennon:

You may say I’m a dreamer
But I’m not the only one
I hope someday you’ll join us
And the world will be as one
(Imagine)

Willem Croese