Vrije dag voor een druk baasje

Leestijd: 2 minuten

Zaterdagochtend, ik lig alleen in bed, het meisje is al weg zij heeft vandaag een cursus ergens in het midden van het land. Ik draai mij nog een keer om, maar kijk toch even op de wekker naar de tijd. Negen uur punt twintig geven de knalrode cijfers van het apparaat aan, voor mij de reden om op te staan ik moet nog wat van de dag maken vind ik.

Het ochtendritueel is naar beneden gaan, gekleed in mijn gitzwarte ochtendjas plus zwarte sloffen aan de voeten. Er staat een kan koffie klaar. Het ontbijt bestaat deze keer niet alleen uit koffie, maar ook twee sneetjes brood (grof volkoren) met daarop chocopasta. Aan de eettafel nuttig ik dit alles. Intussen heb ik mijn mini laptop aangezet om de laatste nieuwtjes op websites te bekijken.

Ik kijk later op de klok en het is elf uur, een lichte paniek maakt zich bijna meester van mij. De meiden, mijn twee Mechelse viervoeters, moeten naar buiten, zij hebben beweging nodig bovendien moeten de dames ook hun behoeften doen dus het wordt tijd voor heel wat meer dan een plas-en-poep-rondje. Douchen, warme kleren aan, mijn favoriete lage wandelschoenen, winterjas, sjaal en pet mee.

De meiden achterin hun benches van de auto en rijden maar. Zaterdag, dus de trip gaat naar Spaarnwoude. De mist veroorzaakt een slecht zicht, maar potdicht is het niet, wel een grauw beeld. Ik hou van dit jaargetijde, onvoorspelbaar en soms grillig. Met de dames wandel ik anderhalf uur door een bebost gedeelte van het recreatiegebied. Er zijn weinig mensen op de been, in de verte zie ik een wandelaar met hond en een paard dat bereden wordt door een dame met uiteraard een paardenstaart.

Het is tegen twee uur dat wij terug zijn bij de auto. Mijn maag rommelt, ik heb trek en rijd naar een cafetaria vlakbij de pont waar ik een kop koffie en een broodje bal met mosterd bestel. Aan tafel lees ik de krant, drink mijn koffie en verorber het broodje met lekkers. Ik zie de pont aan de overkant, de schipper maakt aanstalten om het schip naar de overkant te varen.

Nadat ik het etablissement heb verlaten sluit ik mij aan met de auto in de rij voor de pont. Een medewerker vraagt één euro en vijfentwintig cent voor de overtocht. Geeft niet, het is altijd korter dan de snelweg en ik ben weer snel thuis. De meiden zoeken hun kleden op waarop zij een tukkie doen.

Ik installeer mijzelf met kranten en cd’s in de studeerkamer. Toch nog even mijn agenda doorspitten, er is nog een flinke stapel werk te doen de komende dagen. Stukken schrijven, blad opmaken, lezen en de nodige activiteiten voorbereiden, dat allemaal voor de komende week en ik heb al zo’n drukke week achter de rug. Ik besluit vandaag rustig aan te doen, want een vrije dag voor het drukke baasje van twee Mechelse kanjers is meer dan verdiend.

Willem Croese