Maandagmorgen (2)

De start van de week is voor mij altijd een moeizame bezigheid, niet omdat ik helemaal uit mijn dak ga in het weekend maar omdat het ritme totaal anders is dan tijdens werkdagen. Je kunt niet uitslapen op maandag. Je bent nog moe van andere dingen doen dan gewoonlijk. Nee maandagmorgen is het moment in de week dat deze jongen rustig aan moet doen, want anders wordt het de rest van de week ook niks.

Na het opstaan eet ik mijn ontbijt, brood of muesli, en drink koffie. De meiden, Benthe en Nynke, kijken mij altijd verlangend aan, want die twee denken meteen aan naar buiten gaan. Eerst neemt de baas een douche, zo ook vandaag. Daarna warme kleren aan, het is herfst de temperatuur is buiten rond de vijf graden boven nul en daar moet je tegen bestand zijn.

Ik kan kiezen; kisten, hoge of lage wandelschoenen, ik ga voor de lage, want ik ben niet van plan door de prut te lopen al zijn graspaadjes het mooiste om op te wandelen, dan pas heb ik het gevoel direct contact te hebben met moeder aarde. Toch kies ik deze keer voor het asfalt waarop je lekker door kunt lopen zonder al die nattigheid, takjes en blaadjes op de grond in dit jaargetijde.

Mijn Mechelaars horen het gerinkel van de sleutelbos, zij staan in een mum van tijd naast mij. Ik doe de riemen vast aan hun halsbanden en ga met de meiden naar buiten. Nadat ik de achterklep van mijn auto heb geopend gaan de dames direct zitten in afwachting van het commando ‘hoog’, het teken dat ze in hun benches kunnen springen. Ja dat stel houdt wel van een ritje, er staat immers wat te gebeuren.

Het motregent en dat vind ik de meest irritante soort regen. De ramen worden nat, maar net niet nat genoeg om de ruitenwissers goed hun werk te laten doen. Het is een kwestie van aan en uit. Intussen zijn wij bij de ingang van het recreatiegebied Het Twiske, ik kan er nog steeds niet aan wennen na al die jaren – slagbomen, hoe verzin je het? – maar ik ben in het bezit van een jaarkaart en kan doorrijden.

Bij de parkeerplaats laat ik Benthe en Nynke even los zodat de opgespaarde energie kan ontladen voordat wij aangelijnd een wandeling maken. Zij doen hun behoeften keurig in de bosjes, daar kan geen mens last van hebben. Ja wij hebben vandaag de dag veel zeurpieten rondlopen. Mijn meiden zijn niet van dat slag, zij rennen voluit achter elkaar aan. Ik vind het een schitterend gezicht, zij genieten en ik ook.

Dan de wandeling over de geasfalteerde fietspaden. Er is weinig volk op de been. In de verte zie ik een man met een Witte herder. Even later rijden met een bloedgang stoere mannen met knalgele nylon jasjes aan op hun bergfietsen (mountainbikes) over kronkelige paadjes die voor hen bestemd zijn.

Een tiental ganzen vliegt met veel lawaai boven ons. Drie eenden duiken tegelijkertijd met hun kopjes voorover het water in, hun met veren en dons bedekte konten zijn alleen nog zichtbaar. En dan komen die kopjes weer boven water, de snavels zijn dicht dus geen geluid maar ook geen eten, je zou bijna denken dat deze dieren oefenen voor op het vaste land om hun koppen in het zand te steken.

Vlak voor een bocht op het fietspad gromt Benthe. Ik corrigeer haar met mijn stem. “Nee”, zeg ik en zij kijkt meteen op. Nynke houdt deze keer verstandig haar bek. Twee vrouwen naderen ons, een ieder onder moeders paraplu, zij praten met elkaar al heeft de dame aan de linkerkant haar smartphone in de hand waar zij op het beeldscherm kijkt. Ik wens het tweetal een goedemorgen en het tweetal wenst mij dat ook, de mensheid is zo slecht nog niet.

Wij steken een brug over en naderen een ander fietspad dat richting de parkeerplaats gaat. Vlak voordat wij bij mijn auto komen steunt een vrouw gekleed in een zuurstokroze gympak met haar handen op de kofferbak van een andere auto. Het zullen wel rek- en strekoefeningen zijn, ik garandeer haar dat de spierwitte sportschoenen gitzwart worden van de modder als zij nog een rondje gaat rennen.

Terug bij mijn auto maak ik de riemen los van de halsbanden, de meiden gaan al zitten zonder dat ik het moet zeggen. Ik open de achterklep en daarna de benches. Commando ‘hoog’ en hoppa Benthe en Nynke liggen veilig achterin mijn bestelautootje. Voordat ik zelf instap begint het te stortregenen. Op tijd terug dus en nu een echte regenbui, geen lullig gedoe van miezerig gespetter.

Eenmaal thuis, zet ik de kachel (oké wij hebben centrale verwarming maar ik ben nog van de oude stempel) op twintig graden. De honden krijgen hun ontbijt in de vorm van brokken. Zelf neem ik een paar sneetjes grof volkorenbrood met daarop kaas. Benthe en Nynke smullen van hun maaltje, terwijl ik toekijk. Maandagmorgen is zo gek nog niet, je krijgt er energie van.

Willem Croese