Nog steeds geen ‘kunstgebit’!

Leestijd: 3 minuten

Anekdote over een ‘Medisch specialist’.

Tandartsbezoek

Tekst: RobD, Uw Gastschrijver.

Ik zie elk half jaar weer uit naar mijn tandartsbezoek. Even een moment voor mezelf geen gezeur aan mijn hoofd van allerlei collega’s. Gewoon 1 op 1 met mijn tandarts.

Wel een enorm ongelukkige tandartsstoel voor een man van bijna 2 meter.

Ik heb nog overwogen om thuis 6 van die stoelen rond de eettafel te zetten, kunnen we er vast een beetje beter aan wennen.

Om het ergste ongemak in de nek op te vangen, neem ik altijd een handdoek mee. Maak er een rolletje van en leg die in mijn nek. Vanochtend sprak ik mijn buren nog. Die deden andere dingen met hun handdoek. Die gaan met hun handdoek naar een mooi wit strand op Ibiza.

Ik zeg nog “Dat is ook onhandig een tandarts zo ver weg!”

Enfin, mijn tandarts vindt altijd iets van zijn gading tussen die bijtspijkers van mij. “Aahhh” roept hij. Gelukkig, denk ik. Hij heeft iets gevonden anders kom je toch maar voor niets.

“Jawel een wortelkanaalbehandelingetje!” Hij vertelt mij wat hij denkt. Hij peurt in mijn kies. “Ja, definitief Kroatië. Ik kan binnenkort naar Kroatië!” zegt hij. “Wie Ik?” Is mijn kies het sluitstuk voor zijn vakantie?

Hij wil het werk maar gelijk ‘afmaken’ en vraagt of dat goed is. Ik vind het wel gezellig en stem erin toe. De stoel gaat helemaal achterover. Ik zie dat er aan het plafond een TV speelt. Ik zie aan het zendersymbool dat het National Geographic Canal is. Het moet toch niet gekker worden. Zijn we ook nog in de bioscoop beland. Komt er zo meteen een assistente met een doos popcorn langs!

Het feest kan beginnen. Ik heb een conservatieve tandarts die twee wereldoorlogen heeft overleefd en pas gaat verdoven als je het bewustzijn dreigt te gaan verliezen. Hij probeert toch met zijn tijd mee te gaan en zegt: “Als het pijn doet moet ik het even zeggen”. Ik zeg dat ik thuis nog geoefend heb om met allerlei apparatuur in mijn mond te praten. Ik wil niet onbeleefd zijn.

“Mag een klopje ook?” Ik heb thuis nog over een noodknop nagedacht van mijn mobiel naar zijn rechtstreekse nummer maar ik denk dat zijn mobiel gewoon bij hem thuis ligt. Snap ik, tijdens het werk wil je niet gestoord worden. De tandarts is momenteel lekker bezig. Ik kon er vroeger ook zo van genieten als mijn opa zat te prutsen. Ja, werken was het niet, hij was een echte prutser.

Op de TV aan het plafond wordt er een dode aap op de obductie-snijtafel gelegd. Ik kan het niet horen want het geluid van de TV staat uit. Als ik eraan denk zal ik de volgende keer vragen of ik de AB van de TV mag vasthouden.

Er verschijnt een cirkelzaag in beeld. De aap wordt zorgvuldig ontleed. Ik lig vol overgave te kijken. De aap is dood toch voel ik met hem mee met mijn eigen lijf. “Gaat het?” vraagt de tandarts kijkend door zijn bril vol met van de kleine bloedspettertjes. Ik zeg na afloop tegen de tandarts dat het een leerzaam filmpje was maar wenste dat de aap echt dood was en niet alleen maar verdoofd.

Ik maak meteen na de behandeling een afspraak voor over een half jaar. De assistente vraagt of ik voorkeur heb.

Ik zeg “25 of 26 december dan ben ik vrij. Een tafeltje bij het raam graag”.

“Oh” zegt de assistente, ik zie dat ik alleen nog een stoel vrij heb op 10 januari, ook een hele mooie plek vlak bij de boor!”

Ik heb direct geboekt.

—Einde—

 

Mijn nieuwe anekdote met de titel ‘Sancta Maria’ verschijnt over 2 weken!

Zij begint als volgt…

 Na de basisschool moest ik door naar een scholengemeenschap. Een met wel 2600 leerlingen. Het scheen niet goed te zijn als je gewoon een vak zou leren…

Tot dan!

 Lachen doe je niet alleen!