Een groot kunstenaar is niet meer onder ons

Leestijd: 2 minuten

Leonard Cohen

De wekker rinkelde vanochtend om half zes. Met mijn slaperige kop vroeg ik of ik nog tien minuten mocht blijven liggen, verder heb ik haar wekker niet meer gehoord totdat mijn eigen wekker om zeven uur toeterde. Mijn meisje was al lang naar haar werk. Ik trok mijn ochtendjas aan en deed mijn Spaanse sloffen aan om vervolgens naar beneden te gaan waar ik de radio aanzette voor het nieuws.

Leonard Cohen is overleden, hij werd 82. Het management en de familie van de troubadour maakten dit bekend”, vertelde de nieuwslezer. Dit bericht verraste mij niet, want Cohen had zijn dood al aangekondigd toen hij afgelopen maand zijn nieuwe album ‘If You Want It Darker’ uitbracht. Ik zette mijn laptop aan en zocht even later naar het nieuws op internet. Na de Amerikaanse berichten vond ik ook een Nederlandstalig verhaal over de droeve gebeurtenis en deelde dit op Facebook. Het was intussen kwart over zeven, ik nam mijn eerste kop koffie van deze dag.

Mijn herinneringen aan de muziek van Cohen gingen terug naar eind jaren zestig toen mijn vader de elpee ‘Songs Of Leonard Cohen’ grijs draaide op zijn Hifi installatie. Ik was te jong om de Engelse taal goed te beheersen, maar ik begreep wel dat Cohen gevoelige liedjes schreef, speelde en zong. Je kon het horen aan het haarfijne gitaarspel en de bescheiden maar prachtige stem van de Canadees. Op latere leeftijd begreep ik Cohen duizenden malen beter, wat een kunstenaar.

En toch waren mijn eerste gedachten bij mijn vriend Harry. Ik vroeg mij af of hij nog zou slapen op het vroege tijdstip dat ik het nieuws hoorde. Bellen dorst ik om die reden niet, maar een berichtje sturen wel. Rond de klok van half negen ging mijn mobiele telefoon over, het was Harry die belde. Hij klonk geëmotioneerd en zelfs wat in de war over het nieuws. Cohen was en is één van zijn grote voorbeelden in de muziek, sterker Harry nam in het Nederlands veel nummers op van zijn idool.

Straks gaat Dylan ook nog dood en dan hebben wij niks meer”, zei mijn maatje. Het flitste even door mijn hoofd dat wij ouder worden, Harry is ouder dan ik maar toch. Wij houden beiden van de muziek en teksten die Cohen en Dylan hebben gemaakt. Ik eindigde het telefoongesprek met de mededeling dat Harry naar de muziek van Cohen moet blijven luisteren, hij antwoordde: “Dat ga ik zo doen en daarbij ga ik janken.” Een groot kunstenaar is niet meer onder ons, wat rest zijn de herinneringen en de muziek.

Willem Croese

Geef een reactie