De hoogste tijd

Leestijd: < 1 minuut

Karel, de kater, stormt de trap af; Beppie, de poes, stampt trede voor trede naar beneden; Benthe, de Mechelaar teef, draait rondjes in de woonkamer en Nynke, ook een Mechelaar teef, slaat voorzichtig aan. Het is tien voor zes, het dagelijks ritueel van onze huisdieren. Alsof zij klok kunnen kijken, want het wordt tijd dat de vrouw des huizes binnenstapt na een dag hard werken. Maar niks daarvan, zij komt vanavond niet, zij is op stap naar haar geboortedorp Volendam waar zij met een vriendin uit eten gaat, alleen dat weten de katten en honden nog niet.

Ik heb al gegeten, macaroni Bolognese uit een pakje, dat spul hoefde ik slechts op te warmen in de koekenpan. Misschien toch maar de volgende keer zelf macaroni maken, want dit fabriekshapje is niet om over naar huis te schrijven. Slecht was die prak ook niet, maar smaakvol is een groot woord. Intussen blader ik de avondkrant door, de berichten gaan over de oorlog in Syrië, de verkiezingen in de Verenigde Staten, minister Asscher die meedoet aan de strijd als lijsttrekker voor de PvdA en niet te vergeten de sportuitslagen voorzien van foto’s en nabeschouwingen. Ik ben snel klaar met het nieuws.

Mijn viervoeters moeten naar buiten, zij hebben beweging nodig en moeten hun behoeftes doen. Nog een kopje koffie en luisteren naar de bespiegelingen van Lucinda Williams over The Ghosts Of Highway 20, wat een heerlijk album. Okay, en nu is het echt de hoogste tijd … “Kom meiden wij gaan”, zeg ik. De honden staan direct naast mij en wachten nerveus op het moment dat wij gaan. Nou vooruit dan, op naar het strand, lekker uitwaaien.

Willem Croese