Zomervakantie ’96

Tekst: RobD, Uw Gastschrijver.

Anekdote:

Al in december wordt besloten om naar een vakantiepark te gaan. De commercials op TV geven aan dat je bij CP, voorheen Sporthuis Centrum kan survivallen. De kinderen T 9+ en A 6+ zijn laaiend enthousiast en hebben er direct zin in. De verzorgers worden er een half jaar lang iedere dag aan herinnerd opdat wij deze vakantie niet zouden kunnen vergeten. Deze voorpret schept een aangename sfeer in huize D. Een gemaakte afspraak staat! Ik heb geboekt voor 1 volle week waarbij ik de receptioniste te kennen geef, de kinderen T en A meteen te willen aanmelden voor de survival ‘want daar komen ze voor’ zeg ik. Ik verwoord hiermee hun enthousiaste emoties. De kinderen zijn nu al niet meer te houden! Stel jullie er maar vast op in zeg ik nog. De medewerkster reageert als een kaartjesautomaat en zegt: ‘Reserveren kan alleen bij aankomst op het park’. Is dit de bron waar naderhand de stemcomputer uit ontwikkeld is, ‘waarbij de menselijke maat volkomen verdwenen is’? Om in survival termen te blijven, is dit een teken aan de wand geweest?

De vakantie breekt aan. We nemen onze intrek in een vies huisje. Vorige huurders er uit en binnen 4 uur wij erin. Hier en daar wat ‘C.P-Harpic anti-strontspray’ en ze kunnen weer een weekje voort. Achteraf gesproken weet ik wel waarom de huisjes in de zomer uitgewoond zijn. De zomerhuisjes, waar ook huisdieren welkom zijn, worden als veredelde kennels voor de huisdieren gebruikt. De baasjes en bazinnetjes worden vermaakt op een feestavond in het overdekte winkelcentrum. Waar het na een regenachtige dag zonder huisdier goed toeven is. Het huisdier kan zichzelf wel redden en heeft zonder toezicht af en toe een ongelukje. Het is ten slotte maar een vakantiehuisje! Smaalt de huurder. Die het allemaal al duur genoeg vindt. Omdat onze dochter haar hamster in eigen huisvesting tijdens de vakantie wil verzorgen, hebben wij een dergelijk huisje geboekt. De kinderen hebben binnen 12 uur allergische reacties. De receptie is ‘s nachts dicht. Ik kan onze klacht niet aanbrengen.

De volgende dag gaan we opgetogen naar de incheckbalie van het survival gebeuren. Uit de mooie folders halen we de activiteiten voor de vakantieweek. We hebben een heel programma uitgedacht. Iedere dag wat, TOP! We gaan ons aanmelden bij een medewerkster. Wat wij willen, kan allemaal niet. Niet op korte termijn. Als wij willen deelnemen aan een activiteit dan moeten we dit 1 week van te voren aan de balie regelen. Ik reclameer dat ik al een half jaar geleden heb geboekt! De kaartjesautomaat is onverbiddelijk en ziet geen mogelijkheden in haar programma. Waarschijnlijk nog een BETA versie en verkeert zeker nog in de testfase. Die 1500, – pietermannen voor deze vakantie had ik beter in het offerblok van een of andere stichting kunnen gooien, Ik begrijp nu ineens wat ze met dat survival programma bedoelen.

Maar waarom rekent een zodanig park dan 1500, – huur en dan heb je nog niet eens gegeten, maar inmiddels wel gedronken, voor een dergelijk weekje? ’s Avonds als de kinderen teleurgesteld naar hun bed zijn, ga ik naar de parkreceptie. Ik zeg dat ik de leiding van het park wil spreken en zeg, dat het ernstig is. De bedrijfsleider van het park verschijnt. Na mijn verhaal vertelt hij dat ze zelf slachtoffer zijn van hun eigen succes.

Ik zeg dat het park adverteert met de slagzin:

‘Wij weten hoe belangrijk vakantie voor U is.’

 Ik ga ze daar aan houden!

Zeg ik. Ik merk fijntjes op dat ik er wel een mooi artikel in zie voor de grootste kwaliteit krant van Nederland. Dat dit momenteel mijn broodheer is louter toevallig. Ik weet zeker dat ze het op de redactie ook een heel zielig verhaal zullen vinden. Wilt u misschien een kopietje hebben, voordat ik het doorstuur? De man begon heel mooi te kleuren in zijn 3 delig antracietkleurige pak.

Alles werd de volgende dag in het werk gesteld om onze vakantieweek tot een succes te maken. Ander huisje, een VIP huisje, ik wist niet dat er zo iets bestond. Maar ja als je ook gaat om te overleven dan maal je daar niet om. Ontbijt aan huis. Vouchers voor het restaurant allerlei andere zaken die ik vergeten ben. De kinderen werden als vorsten begeleid naar de activiteiten. Die hebben ze voor de poorten van de hel weggesleept. Het was ons te doen om hun vakantie en dat was dus gelukt. Maar je moet niet vragen hoe.

Ik ben de volgende dag nog bij de receptie gaan kijken en heb daar veel betraande kinderen en teleurgestelde vaders de receptie zien verlaten. Zou het management zo kil zijn en dit gewoon als een zakelijk verlies nemen? Het gevoel van familiepark is weg; het zijn kille verdienmachines. Ik wil terug naar de tijd dat men nog met ‘niets’ tevreden kon zijn.

Mijn nieuwe anekdote met de titel ‘Opzij, opzij, opzij’ verschijnt over 2 weken!

Zij begint als volgt…

 Ik spreek een man aan die in zijn auto zit te wachten op een invalide parkeerplaats vlak bij …

Tot dan!

 Andere anekdotes van deze gastschrijver op deze website zijn: Rat race, BBQ 2016, Boa Constrictor, Kappersblues, Standenmaatschappij 1974, Den helder, Zomervakantie, Opzij, opzij, opzij, KL 79, Mijn Grootje, Betaalmiddel, Tandartsbezoek, Winkel, Prijsverschil, Cakewalk, Stiefbroer, Hoogste lied.

 Lachen doe je niet alleen.