De dag dat de asbak de deur uit kan (1)

Leestijd: 2 minuten

Een flinke longontsteking afgelopen zomer was voor mij het moment om te besluiten dat ik moet stoppen met roken, voor de goede orde de ontsteking kwam niet door het roken maar dankzij een virus die ik opgelopen had. Wat kun je ziek zijn van zo’n verrekte kwaal, ik stikte bijna de moord door benauwdheid. Klappertandend terwijl het zweet door koorts uit mijn lichaam gutste dwaalde ik in mijn huis rond en raakte zelfs de weg kwijt, zo wilde ik naar bed maar zat op het toilet uit te blazen.

Roken doe ik ongeveer vanaf mijn vijftiende, al snel werd ik betrapt door mijn moeder. Als rookster herkende zij direct de sigarettenlucht om mij heen. Zij pakte mijn filtersigaretten af, liep daarmee naar de woonkamer waar zij mijn vader duidelijk te verstaan gaf dat zijn zoon rookte. Nerveus wachtte ik in mijn slaapkamer af wat er te wachten stond. Na een kwartiertje keerde mijn moeder terug in mijn kamer met de mededeling dat ik het zelf moest weten en zij gaf het pakje Pall Mall.

Tja, hoe ging dat in de jaren zeventig? Tijdens feestjes en verjaardagen stonden er glaasjes gevuld met sigaretten op tafel tussen de chips, nootjes en andere lekkere hapjes. En wanneer mijn grootvader kwam rookte hij steevast bolknaksigaren, toch al snel een stuk of vier a vijf op een avond. Ik vond het vies, want aan het einde stonken mijn kleren naar de rook die de oude baas produceerde. Hij pruimde ook, maar dat deed hij thuis. Had hij geen pruimtabak dan kneep hij een sigaar in één hand fijn, stopte het spul in zijn mond, je hoorde hem kauwen, het kwijl liep nog net niet uit zijn mond, hij spuugde het eindresultaat op een schoteltje, ik keek dan met afgrijzen naar dit ritueel. Opa werd 94 jaar, hij ging na de plechtigheid zelf in vlammen op.

Vanaf mijn puberteit draag ik spijkerjasjes, lekker makkelijk om een pakje shag in de borstzak te doen. Behoefte aan een sjekkie? Hoppa, voordat je het weet heb je het begeerde goedje binnen handbereik. Hoeveel sjekkies ik in mijn leven heb gedraaid weet ik echt niet meer, maar ik vrees een flinke berg. Nu ik aan het afbouwen ben leg ik de rookwaren opzij om het moment zo lang mogelijk uit te stellen voordat ik weer een sjekkie aansteek, op naar het definitief stoppen.

Wordt vervolgd

Willem Croese

Zie ook: