Domme kaaskoppen

Frankrijk staat hoog genoteerd als vakantieland voor Hollanders, het is dan ook niet voor niets dat je vooral gele nummerborden ziet op auto’s van kaaskoppen die op hun beurt over de Franse wegen scheuren. Ja ik moet bekennen dat ik deze zomer ook zo’n figuur was. Het is voor mij de sport om landgenoten te ontwijken, want die lui kan ik de rest van het jaar al zien. En dan zijn er toch momenten dat je geconfronteerd wordt met Nederlanders tijdens zo’n reis die zich luid en duidelijk laten horen en zien.

Zo bezocht ik het Franse vestingstadje ‘Domme’ (tja, de naam verzin ik niet) dat bovenop een berg ligt vanwaar je als bezoeker een prachtig uitzicht hebt op het landschap en uiteraard de rivier de Dordogne. Onvermijdelijk is in zo’n locatie dat de toeristenindustrie volop draait met cafés, restaurants, winkels en niet te vergeten de parkeerplaatsen waarvoor je een bescheiden bedrag moet betalen al doet niet iedereen dat en dan zorgen de parkeerwachters wel voor een prijzige roze gekleurde bon.

Na een rondje Domme at ik een ijsje op een bankje dat half in de schaduw stond, een mooier moment was er niet om naar mensen te kijken. En ja hoor bingo, in het midden van het pleintje stond een lange man te stampvoeten in zijn eentje en dat werd heftiger toen een studentikoze jongeman tegenover hem ging staan om het verhaal aan te horen. Niet alleen hij kon het getetter vernemen, iedereen kon meegenieten en het toeval wilde dat de conversatie geheel in het vloeiend Nederlands ging.

Blijft zij daar zitten? Waarom komt zij niet hier naartoe?”, vroeg naar bleek de vader van de twee mannen. De stem van zoonlief was minder luidruchtig waardoor het gesprek van zijn kant voor de omstanders verstomde, maar zijn oude heer deed er nog een schepje bovenop. “Kan jouw moeder echt niet normaal doen?” De jongeman haalde zijn schouders op en vaderlief ging verder met zijn geraaskal: “Ik heb hier genoeg van.”

Vervolgens naderden twee vrouwen de mannen, de jongste gaf haar vriendje een kus en de oudste keek strak langs haar boze man. Het gezelschap liep weg. Niet veel later terwijl ik de laatste hap nam van mijn ijsje zag ik ineens een dikke Audi voorbij schuiven met jawel de lange man achter het stuur, hij zat alleen in de wagen en reed rondjes door het stadje op zoek naar zijn reisgenoten die hij blijkbaar niet direct kon vinden want meneer reed wel drie keer langs het pleintje waar hij kort daarvoor stampei stond te maken.

De volgende dag betrad ik een vestiging van de Duitse winkelketen Lidl om boodschappen te doen, het was doodstil in de zaak, ik bleek met een stel Nederlanders de enige klanten te zijn. Mijn landgenoten hadden een grote winkelkar mee die tot aan de rand gevuld werd met drank en eten. Bij de wijnafdeling stond het tweetal te kibbelen over de hoogte van de prijs die gevraagd werd voor twee flessen rode wijn.

Ik was betrekkelijk snel klaar met mijn aankopen en liep naar de kassa, voor mij stonden de twee Hollanders die zeker de leeftijd hebben van babyboomers gezien hun grijze koppen. Hij legde de handel op de band en zij keek of de caissière wel de juiste bedragen aansloeg. “Zie je wel de wijn is duurder”, zei de dame in kwestie tegen haar man. Intussen pakte hij zijn portemonnee, opende die om vervolgens zijn muntgeld op de grond te laten vallen dat alle kanten op rolde. Op de knietjes voorover gebogen raapte hij het geld zorgvuldig op, terwijl zij maar door bleef mopperen over de prijs van een fles wijn van € 2,89 per stuk.

Buiten op de parkeerplaats zag ik hen later naar de volgende supermarkt rijden om wellicht daar nog meer koopjes te halen. Voor mij de hoogste tijd om het schouwspel van het stel achter mij te laten. “Nu even geen domme kaaskoppen meer alsjeblieft”, mompelde ik.

Willem Croese