De mobiele schijnwereld

Verboden voor mobiele telefoonl_zpsn34np8c9

“Je bent niet bereikbaar”, is zo’n vaak gehoorde opmerking wanneer je niet direct reageert op een sms of op een ander soort bericht en dat je de mobiele telefoon niet opneemt is al helemaal fout. Merkwaardig is het toch dat je altijd maar bereikbaar moet zijn. Is het niet heerlijk om in alle rust te zijn zonder gestoord te worden door allerlei berichten via het lulplastic? Blijkbaar niet, want die toestellen worden ook nog eens gebruikt om te kijken naar websites, e-mails en nog meer van die grappen. Wat moet een mens in hemelsnaam met al die informatie op ieder moment van de dag?

Heb je wel eens gezien hoe pijnlijk veel van die momenten zijn wanneer iemand staat te staren naar het beeldscherm van de mobiele telefoon zoals in de wachtkamer van de dokter; bij het bushokje; op straat; in een restaurant of café; tijdens een uitvaartdienst en noem maar op. Waar is het menselijk contact, gaat dat werkelijk alleen nog digitaal? En dan heb je ook nog bellende hondeneigenaren die niet naar hun viervoeters omkijken; of bellende wandelaars, (brom-)fietsers en automobilisten die het verkeer niet volgen en zo overige verkeersdeelnemers in gevaar brengen; bellende vaders en moeders die hun gelul belangrijker vinden dan de kinderen in de gaten te houden.

O ja, en dan hebben die telefoontjes ook nog de mogelijkheden om foto’s en filmpjes te maken. De selfies staan vast op nummer één, want wanneer je de berichten ziet op sociale media zoals Facebook dan zijn die steevast vergezeld met zelfportretten, je kent ze wel met familie, vrienden of een bekend persoon; dan heb je ook nog de prenten van de persoon in kwestie voor bijvoorbeeld een belangrijk gebouw of tijdens een evenement in het kader van ‘ik was daar’ of het glas heffen met anderen aan een gedekte tafel met veel vreetwerk.

Kennelijk is het hoog nodig om ergens bij te horen door altijd en overal bereikbaar te zijn; alles te moeten weten; jezelf te profileren met narcistische fotootjes en dat allemaal op de meest ongelukkige momenten. Het wordt hoog tijd dat men een luisterend oor heeft voor elkaar in plaats van de schijnwereld die samenkomt in een toestel dat de rust keer op keer verstoord. Wat zou de echte wereld toegankelijker zijn zonder het continue gebruik van die apparaten, dan maar niet altijd bereikbaar maar wel beschikbaar voor een ander.