Twiskewip

Leestijd: 2 minuten

160106_Het_Twiske

Een van mijn favoriete gebieden om te wandelen is het recreatiegebied Het Twiske, dat grofweg ligt tussen Oostzaan, Amsterdam en Landsmeer. Je kunt met groot plezier lopen in delen waar het bosrijk is of langs het water, hier is het polderlandschap dat gloort zoals het wat mij betreft moet zijn. De vogels maken hun geluiden, zij vliegen van hot naar her. De konijnen graven hun holen en springen als dartele jongelingen over grasvelden. De Schotse runderen grazen waar het kan. Al met al een waar eldorado voor de natuurliefhebbende stadsmens.

Aan het einde van de middag liep ik vandaag met mijn Mechelse herders Benthe en Nynke voorbij de Twiskemolen over de grasdijk langs het water van de Kerkebreek met uitzicht op het dorp Landsmeer. De meiden mogen hier loslopen net als zo’n twintig jaar geleden met mijn toenmalige Mechelaars Narda en Yottem, ik moest aan hen denken.

Zij waren nog jonge honden die graag over de dijk renden en als het even kon een duik in het water namen. Maar die ene keer was wel heel speciaal. De herders namen luid blaffend een spurt. Ik volgde hen met mijn ogen en kon alles goed zien. Er moest iets aan de hand zijn, want voor niks blaffend ergens op afgaan was niet de gewoonte.

En ja hoor bingo. Op de helling van een heuvel lagen een man en vrouw de liefde te bedrijven. Het missionarissenstandje met de man bovenop en zijn broek tot aan de enkels. Narda en Yottem stonden blaffend bij zijn voeten. De dame in kwestie kwam niet meer bij van het lachen, haar bijdrage in het liefdesspel was over. De man kon niet anders doen dan hardop vloeken tegen mijn viervoeters. Zijn partner schaterlachte en hierna dropen mijn meiden af, zij kwamen kwispelstaartend op hun baasje af alsof de Mechelaars wilden zeggen: “Einde Twiskewip.”